บทที่ 363 ล้วนไม่ใช่สิ่งดีอะไร
“เจ้าอย่าให้พูดเลย ข้าก็เห็นเหมือนกัน” หลี่ซื่อมองไปรอบตัวแล้วกดเสียงลงต่ำกว่าเดิม “ล้วนแต่เป็นพวกชนชั้นล่าง แค่มองก็รู้แล้วว่าคิดอะไรอยู่ ปาเม่ยเองก็ทึ่มอยู่ยังไปพูดคุยกับคนด้วยอย่างไม่รู้อะไร ยังดีที่ข้ากับพี่สะใภ้ใหญ่ก็อยู่ด้วยและคอยมองอยู่ข้าง ๆ คนจึงถามได้ไม่กี่ประโยค”
ในฐานะคนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อน หลี่ซื่อชำนาญเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง
ในคราแรกยามที่นางเป็นเด็กสาวเพราะเงื่อนไขทางบ้านพอใช้ได้ บ้านสกุลหลี่จึงเป็นที่นิยมเป็นพิเศษ
ยามนั้นนางยังเด็ก ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คนถึงมารายล้อม ยังคิดไปว่าเป็นเพราะตัวเองมีเสน่ห์ดึงดูดคนหนุ่มมากมายถึงเพียงนั้น มาจนยามนี้ที่ตัวเองเป็นแม่คนแล้ว นางจึงค่อย ๆ รู้ว่าเสน่ห์ของนางอยู่ตรงไหน คนส่วนใหญ่ล้วนมุ่งมาที่บ้านแม่ของนาง
เช่นเดียวกับที่นางเป็นแม่คนแล้วก็คิดว่าถ้าลูกชายตัวเองโตขึ้นจนต้องตบแต่งลูกสะใภ้ จะต้องเป็นลูกสะใภ้แบบไหน หลังจากนั้นก็ต้องมาคิดวางแผน ทุกอย่างนี้ก็ล้วนจะเข้าใจไปเอง
“เจ้าคิดว่าพวกเรามีคนอยู่มากมายถึงเพียงนี้ คนอื่นไม่ถาม แต่กลับพากันวิ่งไปถามปาเม่ย ไม่ใช่ว่ามีเจตนาแอบแฝงหรือ?”
นางยังพูดอีกว่ายามที่นางพาจูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยไปตลาด ก็เคยพบชายคนนั้นด้วย
“เช่นนั้นทำไมเจ้าถึงไม่บอกท่านแม่เล่า?” จูซื่อถาม
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้ผ่านมานานถึงเพียงนี้ ข้าก็ยังไม่มีโ
