บทที่ 364 เลศนัย
“ได้ ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้อยากถาม ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรอย่ามาหาข้าก็แล้วกัน ข้าน่ะ…” เย่อวี๋หรานสะบัดแขนเสื้อแล้วกล่าวว่า “ก็ไม่ชอบยุ่งเรื่องของครอบครัวคนอื่นนักหรอก โดยเฉพาะเรื่องบ้านเดิมของคนอื่น…”
“ท่านแม่ ท่านพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?” หลิวซื่อกระสับกระส่าย รู้สึกเหมือนแม่สามีรู้อะไรบางอย่าง
“หมายความว่าอย่างไร เจ้าไม่ได้รู้อยู่แล้วหรือ?” เย่อวี๋หรานกล่าว “เอาล่ะ ถ้าเจ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ ข้าเองก็จะพักผ่อนแล้ว วันนี้เดินทางไปหมู่บ้านสกุลหลิวตั้งแต่เช้า ยุ่งมาทั้งวัน ฟังเรื่องซุบซิบมาทั้งวันแล้ว เหนื่อยแล้วเหมือนกัน…”
กล่าวราวกับบอกเป็นนัย
หลิวซื่อใจเต้นระส่ำ “ท่านแม่ ท่านไปดูตัวไม่ใช่หรือเจ้าคะ แล้วไปฟังเรื่องซุบซิบมาจากไหน? มีเรื่องอะไรบ้างหรือเจ้าคะ? เรื่องซุบซิบพวกนั้นพูดกันปากต่อปากก็ไม่รู้ว่าบิดเบือนเติมแต่งอะไรเข้าไปบ้าง ท่านอย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจังเชียว”
“อ้อ? คำพูดแบบไหนที่ไม่อาจยึดถือเป็นจริงเป็นจัง?”
“ก็คือ…” หลิวซื่อเกือบหลุดปากพูดออกไปแล้ว แต่รีบหุบปากกลืนคำพูดลงไปได้ทันเวลา “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านแม่ไปดูตัวไม่ใช่หรือ เรื่องบางอย่างก็เลื่อนลอยไม่เป็นความจริง ท่านแม่อย่าไปเชื่อให้มากนะเจ้าคะ”
“เจ้าสบายใจได้ ข้ามีตา เรื่องราวเป็นอย่างไร ข้าเห็นชัดถนัดยิ่ง” เย่อวี๋หรานพยักพเยิด “มีอะไรอีกไหม?”
“ไม่แล้วเจ้าค่ะ”
“ไม่มีอะไ
