รแล้วก็กลับไปเถอะ” วันนี้เย่อวี๋หรานรู้สึกเหนื่อยแล้วจริง ๆ คิดแต่จะพักผ่อนให้เร็วสักหน่อย
เรื่องดูตัวของครอบครัวจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อคงไม่จบแต่เพียงเท่านี้ คอยดูไปเถอะ เดี๋ยวก็มีเรื่องตามหลังมาอีก
รวมกับเรื่องราวในครอบครัวตัวเองอีกเป็นกระบุง ทุกวันต้องขบคิดใคร่ครวญอยู่ตลอด แท้จริงแล้วก็สิ้นเปลืองกำลังสมองยิ่งนัก
เย็นวันนั้น จูอู่มาเฝ้ายามที่เรือนหลังใหม่
วันรุ่งขึ้น ครอบครัวสกุลจูก็เริ่มทำงานกันแล้ว ใครหาบน้ำ ใครปล่อยน้ำเข้านา ใครรับผิดชอบตรวจสอบคันไถนาก้านโค้ง ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน
ทั้งบุรุษสตรีล้วนมีหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีใครอยู่ว่าง
เย่อวี๋หรานกินมื้อเช้าเสร็จก็ไปเยือนเรือนเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส เพื่อหารือเรื่อง ‘มันเทศหน้าหนาว’ กับพวกเขา
“ตกลง จูต้าเหนียง เรื่องนี้พวกข้ายกให้เจ้าเป็นคนจัดการ” เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสไร้ความเห็นแย้ง เรื่องนี้นางมีประสบการณ์กว่าพวกเขา ทุกประการล้วนให้นางเป็นคนตัดสินใจ
“ตกลง เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสดูแลเรื่องลงทะเบียนรับสิทธิ์ปลูกมันเทศ ข้าดูแลเรื่องกล้ามันเทศ ดำเนินการถึงขั้นไหนแล้ว ข้าจะมารายงานพวกท่านเป็นระยะ ให้ทุกคนได้รับทราบเอาไว้” เย่อวี๋หรานบอกคร่าว ๆ ว่าขั้นต่อไปนางจะทำอะไรบ้าง
จูต้ามาบอกเรื่องวัวตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้แล้ว เจ้าหน้าที่แสดงออกว่าเข้าใจดี ตอนนี้ยังห่างจากช่วงเก็บเกี่ยวพอสมควร ยังไม่จำเป็นต้องใช้งานวัวของตัวเอง ไ
