บทที่ 366 ครึ่งแรกของชีวิตแม่ม่ายฉิน
แม่ม่ายฉินลอบแขวะในใจ ข้าร้อนใจที่ไหนกัน ท่านต่างหากที่เอาแต่เกริ่น ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่เข้าประเด็นเสียที ถ้าข้าไม่พูดดักเอาไว้ ชิงพูดขึ้นมาก่อนท่าน รอจนท่านออกปากแล้ว ข้ายังจะปฏิเสธได้หรือ?
“เจ้าก็รู้ว่ามันเทศหน้าหนาวสำคัญแค่ไหน ทั้งยังต้องรอปลูกมันเทศหน้าหนาว ถ้าอย่างนั้นข้าถามเจ้า จูต้าเหนียงที่รับผิดชอบเรื่องมันเทศหน้าหนาวสำคัญหรือไม่?”
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นย่อมสำคัญอยู่แล้วสิ
แม่ม่ายฉินล้วงข่าวจากจูเหล่าโถวมาแล้ว ทราบว่าปริมาณผลผลิตมันเทศดีกว่าที่รับรู้กันภายนอกเสียอีก จึงตั้งตารอมาแต่แรก
นอกจากนี้ คราวก่อนจูเหล่าโถวแอบนำมันเทศจำนวนหนึ่งมาส่งให้ เมื่อนางและลูกชายสองคนได้ชิมแล้วก็ต้องอัศจรรย์ใจ
แม่เจ้าโว้ย เหตุใดบนโลกจึงมีอาหารเลิศรสปานนี้?!
แม่ม่ายฉินคันยุบยิบในใจ ครุ่นคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมให้จูเหล่าโถวเอากล้ามันเทศมาให้ครอบครัวตัวเองเพิ่มขึ้นอีกนิดอย่างไรดี
ถ้าขออย่างเปิดเผยไม่ได้ ให้จูเหล่าโถวแอบเอามาให้พวกนางก็ได้เหมือนกัน
แม่ม่ายฉินตอบโดยไม่ลังเล “สำคัญ”
“ในเมื่อสำคัญ แล้วถ้ามีคนกล้าไปทำเรื่องล่วงเกินจูต้าเหนียง ทำให้จูต้าเหนียงโมโห ข้าก็ควรจัดการคนผู้นั้นใช่หรือไม่?” จวบจนยามนี้ ผู้อาวุโสค่อย ๆ เปิดเผยจุดประสงค์การมาเยือนของตน
ไม่อาจตำหนิเขาที่อ้อมค้อมขนาดนี้ แต่เป็นเพราะเรื่องนี้เขาเองก็ไม่มีหลักฐานอะไรมากมาย
ในเมื่อไม่ได้จับได้คาหนั
