บทที่ 367 พี่น้องทะเลาะกัน
“ข้าไม่ขอมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว!”
แม่ม่ายฉินในกาลก่อนกลัวความมืดขนาดนั้น
ตอนที่สามีนางยังมีชีวิตอยู่ นางไม่เคยกล้ามาริมลำธารคนเดียว แต่ตอนนี้ นางไม่มีเวลามาสนใจความมืดรอบตัวด้วยซ้ำ แช่อยู่ในลำธารเช่นนั้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เป็นเวลานาน
ถ้าไม่ใช่เพราะยังห่วงหาลูกสองคนที่เรือน กลัวว่าพวกเขาตื่นมากลางดึกไม่เห็นนางแล้วจะร้องไห้ฟูมฟาย แม่ม่ายฉินก็อยากจะฝังร่างตัวเองไว้ใต้ลำธารไปเสียเลย
ช่วงเวลานั้นสำหรับนางแล้วกล่าวได้ว่าทุกข์ยากแสนสาหัส
จากความไม่ยินยอมพร้อมใจในตอนแรกกลายมาเป็นการยอมรับในตอนท้าย นางใช้เวลาไปเนิ่นนาน
สุดท้ายสิ่งที่ประคับประคองแม่ม่ายฉินมานานหลายปีขนาดนี้ก็คือความเชื่อเช่นนั้นเอง ข้าแม่ม่ายฉินไม่ผิดต่อฟ้าไม่ละอายต่อดิน ข้าคลอดลูกชายสองคนให้สกุลจู เลี้ยงพวกเขามาจนเติบโต นี่ก็คือความชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว…
“เจ้า ๆๆ เจ้านี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี!” ผู้อาวุโสชี้หน้าแม่ม่ายฉินพลางกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
เขาเพียงทราบว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์รับมือยาก ไม่คิดว่าแม่ม่ายฉินที่ปกติไม่พูดไม่จาก็รับมือยากเช่นกัน
ก่อนหน้านี้เขายังมีมารยาทกับนาง อยากเหลือศักดิ์ศรีให้นางบ้าง แต่ในเมื่อนางไม่ต้องการศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้ เขาก็ไม่คิดจะไว้หน้านางแล้วเหมือนกัน
สีหน้าผู้อาวุโสเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขากล่าวว่า “ข้าได้ใส่ร้ายเจ้าหรือไม่ เจ้ารู้อยู่แก่ใจดี แม่ม่ายฉิน ข้าขอเตือนเจ้าไว้
