บทที่ 368 โฉมงามคือสุสานผู้กล้า
ต่อให้อยากตกลงก็ต้องเลี่ยงคำครหา รอให้ผ่านไปสักสองวันแล้วค่อยให้คำตอบ
เมื่อวานนี้ทางด้านจูซื่อเสิ่นเกิดเรื่องน่าขายหน้าขนาดนั้น
จูซานจ้วงงงงันกว่าเดิม “แม่นางหลิวก็ดีมากนี่ขอรับ?”
เย่อวี๋หรานคุยกับเจ้าเด็กทึ่มที่อ่านสถานการณ์ไม่เป็นแล้วก็ให้ปวดเศียร นางว่าแล้วเชียว ถ้าอยากได้ข่าวคราวที่แม่นยำจากตาคนนี้ก็ต้องพึ่งโชคด้วย
“เอาล่ะ ไม่ได้ยินแม่เจ้ารับปากทางนั้น เจ้าก็อย่าเอาไปพูดส่งเดช ระวังพูดผิดแล้วจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดกันได้ แม่เจ้าอยู่ที่เรือนใช่ไหม ข้าจะไปหาแม่เจ้า”
“อยู่ขอรับ”
เย่อวี๋หรานจากไปโดยทิ้งเขาไว้ตรงนั้น
จูซานจ้วงยืนอยู่ที่เดิม ไม่เข้าใจความหมายของคนเป็นป้าเลยสักนิด
การดูตัวเมื่อวานราบรื่นถึงเพียงนั้นยังจะไม่ตกลงอีกหรือ?
โชคของจูซื่อหู่ จะว่าอย่างไรดี เขาระบายความโกรธใส่จูซานจ้วง แต่พอจากมาได้ไม่นานก็รู้สึกผิดเสียแล้ว
เขาเองก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่อาจโทษญาติผู้พี่ของเขา
ถึงอย่างไรญาติผู้ใหญ่ก็เป็นคนกำหนดว่าใครไปดูตัวกับใคร
แต่เมื่อคิดถึงการดูตัวที่เละไม่เป็นท่าเมื่อวานนี้ วันนี้แม่สื่อยังมาเยือนถึงเรือนแต่เช้า เขาก็รู้สึกไม่ค่อยดี หงุดหงิดรำคาญใจ
นี่ไม่เท่ากับบอกว่าเขาสู้จูซานจ้วงไม่ได้หรอกหรือ?
จูซื่อหู่ไม่รู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าจูซานจ้วงตรงไหน ทั้งคู่อายุห่างกันไม่มาก เกิดก่อนหลังกันเพียงไม่กี่เดือน เรื่องที่จูซานจ้วงสามารถทำได้ เขาก็ทำได้
