บทที่ 369 ผู้ดูแลฝ่ายซ้าย
ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะสวรรค์ช่วยสงเคราะห์พวกเขา หรือพวกเขาสองคนโชคดี เดินไปรอบหมู่บ้านแล้วแต่ก็ไม่ถูกคนในหมู่บ้านมาพบเข้าแต่อย่างใด
อีกด้านหนึ่ง เย่อวี๋หรานไปถึงเรือนจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นแล้ว
เย่อวี๋หรานไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่สองพี่น้องทะเลาะกัน เพียงกล่าวถึงเรื่องที่จูซานจ้วงพูด “ข้าได้ยินซานจ้วงบอกว่าการดูตัวเมื่อวานนี้ตกลงกันแล้ว? จะเร็วเกินไปหรือไม่?”
จูซานเสิ่นได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา “เจ้าเด็กทึ่มนั่น…พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านอย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล เมื่อวานเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น พวกข้าจะกล้ารับปากเร็วปานนี้ได้อย่างไร แม่สื่อหมายความว่าให้สองฝ่ายตกลงกันเงียบ ๆ ไปก่อน รออีกสักพักให้เรื่องครอบครัวหลิวเหวินเกินผ่านไปก่อนค่อยว่ากันอีกครั้ง”
“แบบนี้ข้าค่อยวางใจหน่อย ข้าได้ยินซานจ้วงพูดแบบนั้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวว่าหยกงามมีตำหนิจึงมาถามพวกเจ้าก่อน ในเมื่อพวกเจ้าจัดการกันดีแล้ว ข้าก็หายห่วงเสียที”
“หยกงามมีอะไรนะเจ้าคะ? พี่สะใภ้ใหญ่ มันหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ? ข้าฟังเข้าใจคร่าว ๆ ท่านคงหมายถึงเรื่องดีงามไม่อาจจัดการได้อย่างสมบูรณ์แบบ…” จูซานเสิ่นออกจะไม่แน่ใจ
“ใช่ หมายความเช่นนั้น”
“พี่สะใภ้ใหญ่สมกับที่เป็นแม่ของปัญญาชนจริง ๆ ต่างจากคนทั่วไป อาศัยคำไม่กี่คำก็พูดได้ชัดเจนแล้ว ไม่เหมือนพวกข้า ถ้าอยากจะพูดสักเรื่องให้เข้าใจกันก็ต้องใช้คำพูดมากมาย” จูซานเสิ่
