ตรงนี้ สกุลจูรุ่นต่อรุ่นมีลูกหลานมากมาย ไม่เสียดายลูกชายสองคนของเจ้าหรอก ถ้าเจ้ากล้าเป็นปฏิปักษ์กับข้า ข้าก็มีวิธีมาจัดการเจ้า”
“ฮือ ๆๆ…ข้าเปล่า ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ต่อให้ท่านบีบข้าให้ตาย ข้าก็ไม่มีทางยอมรับ” แม่ม่ายฉินหักใจเหี้ยม โขกศีรษะจนหน้าผากแตกเลือดไหลลงมา
“จะยอมรับหรือไม่ยอมรับ ข้าก็จะให้เจ้าตัดขาดความสัมพันธ์กับจูเหล่าโถว ถ้าเจ้ากล้าทำให้จูต้าเหนียงรู้เรื่องนี้ ทำลายการใหญ่ของหมู่บ้านสกุลจู ข้าก็จะขับเจ้าออกจากวงศ์ตระกูล ทำให้เจ้าตายไปก็ไม่อาจฝังร่างไว้ในสุสานบรรพชนสกุลจู” ผู้อาวุโสยื่นคำขาดแล้วจากไป
เขานับว่าได้รู้แล้วว่าไม่อาจถกเหตุผลกับแม่ม่ายฉิน ยิ่งใช้เหตุผลก็ยิ่งดื้อรั้นปากแข็ง
เขาไม่สนหรอกว่านางจะยอมรับหรือไม่ เป้าหมายของเขาก็คือสะสางเรื่องนี้
แม่ม่ายฉินน้ำตานองหน้า นางมองเงาร่างที่จากไปไกลของผู้อาวุโส ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่เป็นสำเนียง
“ฮือ ๆๆ…ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำจริง ๆ…”
ขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ เป็นผู้หญิงเหมือนกันแท้ ๆ แต่ทำไมหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นไม่ต้องทำอะไรก็มีคนคอยปกป้อง ขณะที่นางสูญเสียสามีไปแล้วยังมาถูกแม่สามีรังแกขนาดนั้น ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ก็ไม่เห็นว่าจะออกหน้าแทนนาง?
บอกว่า ‘ไม่ผิดต่อนาง’ อะไรกัน ถ้าไม่ผิดต่อนางจริง ปีนั้นนางถูกชายอื่นย่ำยีอยู่กลางกองฟาง เหตุใดจึงไม่มีใครทวงความเป็นธรรมให้นางบ้าง?
แม่ม่ายฉินเงยหน้าขึ้นมา โลหิต
