ไถลลงจากหน้าผากนางลงมาตามกรอบหน้า
ทันใดนั้น สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนเป็นน่ากลัวขึ้นมา
นางกัดฟันกรอด โพล่งชื่อหนึ่งออกมาอย่างโกรธแค้น “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์!”
เป็นนางอีกแล้ว ทำไมจึงเป็นนางอยู่ร่ำไป?
เรื่องดีงามอะไรก็ถูกผู้หญิงคนนี้เอาไปหมดแล้ว อาศัยอะไร?
แม่ม่ายฉินแค้น แค้นที่สวรรค์ไม่ยุติธรรม พวกนางต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมผู้หญิงคนนั้นให้กำเนิดลูกชายหลายคนปานนั้น สามีของนางกลับยังมีชีวิตดีอยู่ ทั้งสร้างเรือนหลังใหม่ ทั้งมีคนได้เรียนหนังสือ แทบเรียกได้ว่าเกิดมาเพื่อเป็นผู้ชนะ
นางริษยา นางโกรธแค้น ราวกับว่าความแค้นทั้งมวลได้พบทางระบายแล้วในที่สุด “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ เยี่ยม ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
อีกด้านหนึ่ง ผู้อาวุโสออกมาจากเรือนแม่ม่ายฉินพร้อมความไม่พอใจเต็มอก
ระหว่างทางยังพบลูกชายสองคนของแม่ม่ายฉิน เขาติเตียนทั้งสองคนด้วยสีหน้าเย็นชา
โตขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักทำงานทำการ ทั้งวันเอาแต่ลักเล็กขโมยน้อย ชอบเดินทางลัด
และเพื่อเป็นการตักเตือน มันเทศหน้าหนาวของปีนี้ ครอบครัวพวกเขาก็ไม่ต้องไปหวังแล้ว
ต้ากู่และเอ้อร์หมี่สะดุ้งตกใจ รีบแบกจอบกลับเรือน ยังไม่ถึงประตูเรือนก็แหกปากร้องตะโกน “ท่านแม่ แย่แล้ว ผู้อาวุโสบอกว่ามันหน้าหนาวของปีนี้ไม่มีของพวกเราแล้ว”
ทางด้านเย่อวี๋หรานนั้นออกมาจากเรือนเจ้าหน้าที่ก็พบกับจูซานจ้วงและจูซื่อหู่ระหว่างทาง
สิ่งที่ทำให้คนประหลาดใจก็คือสองคนนี้ทะเลาะกันอยู่?!
ช้าก
