อ”
“ใช่”
“เจ้าแน่ใจ?”
“แน่ใจ”
“ดี เช่นนั้นข้าถามเจ้า ในเมื่อเจ้าเอ็นดูไป๋ฮวาลูกสาวเจ้าขนาดนี้ ถ้ามีคนรังแกนาง เจ้าสามารถทุ่มเทถวายชีวิตเพื่อนางไหม?”
ภรรยาของหลิวเหวินเกินไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ใช่”
เย่อวี๋หรานยิ้มเย็น “เฮอะ! งั้นหรือ? ข้าว่าไม่ใช่หรอก เจ้าสามารถยอมตายเพื่อหลิวไป๋ฮวาได้? ข้าคิดว่าเจ้าไม่เหมือนคนประเภทนั้น”
“ทำไมจะไม่ใช่? ข้ามีลูกสาวแค่คนเดียว ทำไมข้าจะไม่เอ็นดูนาง? จูต้าเหนียง ถ้าท่านไม่เชื่อ ท่านลองไปถามคนในหมู่บ้านดูก็ได้ว่าปกติข้าเอ็นดูไป๋ฮวาปานไหน…” ภรรยาของหลิวเหวินเกินให้คนในหมู่บ้านเป็นพยานให้ตัวเอง
ชาวบ้านที่มากน้ำใจก้าวออกมาสาธยายว่าปกติภรรยาของหลิวเหวินเกินทะนุถนอมลูกสาวของนางเพียงใด มีของกินของใช้อะไร ภรรยาของเหวินเกินล้วนตัดใจยกให้หลิวไป๋ฮวา เพียงแต่ฐานะครอบครัวไม่อำนวย สิ่งที่สามารถมอบให้ได้จึงมีจำกัด
“อย่างนั้นข้าก็แปลกใจแล้ว ในเมื่อเจ้าเอ็นดูลูกสาวปานนี้ ทั้งยังพูดว่าเพื่อนางแล้วแม้แต่ชีวิตยังไม่ต้องการ ทำไมเจ้าไม่กล้าโต้แย้งแม่สามีเล่า?” เย่อวี๋หรานกล่าว
“ข้า…นั่นคือแม่สามีของข้า” ภรรยาของหลิวเหวินเกินมีสีหน้าลำบากใจ นางกล่าวว่า “ข้าจะทำเช่นนั้นกับแม่สามีได้อย่างไร นั่นคืออกตัญญู ทำไม่ได้เด็ดขาด”
“แสดงว่าเจ้ายังรักหน้าตา รู้สึกว่าหน้าตาสำคัญกว่าลูกสาว สำคัญกว่าชีวิตของเจ้า” น้ำเสียงเย่อวี๋หรานหนักแน่นยิ่งนัก
ภรรยาของหลิวเหวินเกินตัวแข็งค้าง
ขณะนั้นเอง ห
