ูซื่อหู่ น่าเสียดายที่แย่งแม่สามีพูดไม่สำเร็จ
“ท่านแม่ ท่านกระหายไหมเจ้าคะ ข้าเทน้ำให้ท่านดีหรือไม่?” ภรรยาของหลิวเหวินเกินได้แต่เทน้ำจอกหนึ่งส่งไปให้แม่สามี
นางกลัวว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป ผู้อื่นอาจนึกว่าครอบครัวตนเอง ‘เรื่องมาก’ เรื่องมงคลที่ดีงามคงหายวับไปกับตา
คนในครอบครัวย่อมรู้เรื่องในครอบครัวของตัวเองดี นางสำนึกตัวเองดีว่าลูกสาวของนางสู้ลูกสาวของหลิวเอ้อร์หมิงไม่ได้
หลิวเอ้อร์หมิงไม่เป็นที่โปรดปรานอย่างไร แต่เขาก็เป็นลูกชายของหลิวเหล่าไท่ หลิวเหล่าไท่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไว้หน้าลูกชายตัวเอง ทั้งยังค่อนข้างพอใจหลิวเยี่ยนผู้เป็นหลานสาว เรื่องประการเดียวที่ไม่พอใจคงเป็นเรื่องที่หลิวเอ้อร์หมิงตบแต่งหลิวเอ้อร์เสิ่นที่ตนชอบพอเป็นภรรยา หลิวเหล่าไท่จดจำเรื่องนี้มานานปีจนถึงทุกวันนี้
“ข้าไม่กระหาย เจ้าอยากดื่มก็ดื่มเอง ข้ากำลังพูดธุระสำคัญอยู่นะ เจ้ามาสอดทำไม?” แม้จะมีคนนอกอยู่ด้วย มารดาของหลิวเหวินเกินก็ไม่ไว้หน้าลูกสะใภ้ผู้นี้แม้ครึ่งส่วน
ภรรยาของหลิวเหวินเกินรู้สึกขายหน้า คิดว่าแม่สามีทำเกินไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่พูดกันไว้ดีแล้ว ทำไมมาเปลี่ยนใจกะทันหันเสียเล่า?
จูซื่อเสิ่นเห็นเช่นนั้นก็อยากถอยทัพเสียแล้ว
นางอยากได้ลูกสะใภ้ แต่ไม่ต้องการลูกสะใภ้ที่มีบ้านเดิมแข็งกร้าว ถึงตอนนั้นคงรับมือไม่ไหว
นางส่งสายตาให้จูซานเสิ่น พี่สะใภ้สาม พวกเราหาข้ออ้างกลับกันเถอะ
การดูตัวของจูซานจ้วงก่อนหน้านี้ผ
