บทที่ 354 สืบข่าวบ้านเดิมของหลิวซื่อ
“พูดแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่คนเราไม่รู้จักพอ หนูยังกลืนแมวได้ ต้องมีคนคิดพิสดารอยากได้ผลประโยชน์โดยไม่ลงแรงอยู่แล้ว” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างเคร่งขรึม “แต่ในใต้หล้านี้จะมีเรื่องดีถึงเพียงนั้นได้อย่างไร? ถ้าง่ายดายเพียงนั้น ข้าคงรวยไปนานแล้ว ยังต้องรอถึงตอนนี้อีกหรือ?”
“โธ่เอ๊ยจูต้าเหนียง เจ้าอย่าพูดแบบนี้เชียว บ้านเจ้ายังไม่เรียกว่ารวยอีกหรือ ทั้งย้อมสีผ้าทั้งทำชาด กระทั่งเรือนหลังใหม่ก็สร้างแล้ว หมู่บ้านละแวกนี้มีผู้ใดไม่อิจฉาเจ้าบ้าง?” หลิวเหล่าไท่รีบกล่าวแต่ถ้อยคำดี ๆ กลัวว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์จะจดจำความแค้น แล้วจะกลายเป็นการล่วงเกินคนได้
พวกนางเพียงอยากเดิน ‘ทางลัด’ แต่ไม่อยากล่วงเกินหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์หรอกนะ
เย่อวี๋หรานเองก็ทราบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่อยากได้ ‘ผลประโยชน์’ บ้างก็เท่านั้น
“ข้ามีลูกเจ็ดแปดคน ใครบ้างไม่อิจฉา? แต่มีลูกหลายคน แรงกดดันก็มากตาม ท่านดูเอาเถอะ ครอบครัวข้ามีที่นาแค่ไม่กี่หมู่ แต่กลับต้องเลี้ยงคนเยอะขนาดนั้น จะพอได้อย่างไร? ยกครอบครัวพวกท่านมาพูดก็แล้วกัน บ้านท่านมีลูกชายสองคน คนหนึ่งต่อเรือนหลังหนึ่ง อยู่กันสบายดีกระมัง? แต่ท่านลองคิดดูว่าลูกชายหลายคนของข้าต้องอาศัยอยู่ในเรือนเก่าหลังนั้นหลังเดียว หนึ่งคนได้ไปคนละครึ่งห้อง จะเป็นพ่อคนอยู่รอมร่อ แต่กลับมีที่พักแค่ครึ่งห้อง จะพออยู่ได้อย่างไร? ท่านว่าข้ายังจะไม่ทุกข์ใจได้หรื
