บทที่ 351 น้ำหวาน
“บ้านข้าเลี้ยงหมูตัวหนึ่ง ไปขอเคล็ดลับในการเลี้ยงมาจากป้าของซานจ้วง หมูอ้วนท้วนสมบูรณ์ดีเชียวล่ะ” จูซานเสิ่นกล่าว “ถึงช่วงข้ามปี คิดว่าคงหนักถึงร้อยกว่าจินเลยทีเดียว”
“แต่งานเลี้ยงหมูก็ค่อนข้างหนัก พวกข้าสองคนแก่แล้ว” จูซื่อเสิ่นกล่าวต่อไปว่า “ซานจ้วงอายุพอ ๆ กับซื่อหู่ของข้า ที่บ้านมีคนหนุ่มแค่พวกเขาสองคน แต่งงานแล้วจะแยกเรือนออกไปหรือไม่ ถึงตอนนั้นก็ขึ้นอยู่กับพวกเด็ก ๆ ให้พวกเขาจัดการกันเอง แต่ข้าคงอยู่ด้วยกันกับซานเสิ่น”
“ใช่แล้ว พวกข้าสองคนตกลงกันไว้แล้วว่าพอแก่ตัวก็จะอยู่ด้วยกัน” จูซานเสิ่นจูงมือจูซื่อเสิ่น แล้วกล่าวว่า “ตอนยังสาวอยู่ด้วยกันมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว ยามลำบากก็ลำบากมาด้วยกัน ถึงตอนแก่ก็ไม่อยากแยกจากกันแล้ว ใช้ชีวิตด้วยกันไปอย่างนี้ก็แล้วกัน”
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นใช้โอกาสนี้แนะนำสถานการณ์ของครอบครัวตนเองคร่าว ๆ รวมถึงเรื่องที่พวกนางตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตยามบั้นปลายด้วยกัน
ที่วางแผนไว้เช่นนี้ก็เพราะไม่มีทางเลือก
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นไม่เหมือนเย่อวี๋หรานที่มีลูกชายหลายคน จูซานเสิ่นยังดีอยู่ ตั้งครรภ์สามครั้ง ลูกชายหนึ่งลูกสาวสอง ส่วนจูซื่อเสิ่นกลับตั้งครรภ์สองครา เป็นลูกชายลูกสาวอย่างละหนึ่งคน ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นคนบาปของสกุลจูแล้ว
พวกนางมีลูกชายคนเดียวหัวเดียวกระเทียบลีบ ดังนั้นพวกนางจึงตกลงกันว่าจะเลี้ยงลูกชายทั้งสองด้วยกันเสมือนพี่น้องแท้ ๆ
เ
