บทที่ 350 สองบ้านดูตัว
จูซานเสิ่น จูซื่อเสิ่น พ่อเฒ่าจู และแม่เฒ่าจูที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่า เมื่อผ่านการจัดการของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ เด็กหนุ่มสองคนนี้ก็ดูดีขึ้นมากทีเดียว
ไม่ ไม่ใช่แค่ดูดีขึ้นมาก แต่เปลี่ยนไปสิ้นเชิงเลยต่างหาก
ก่อนหน้านี้ยังเป็นหนุ่มน้อยชนบทกะโปโลไม่เข้าตา แต่เมื่อนางลงมือแปลงโฉม คนก็กลายเป็นหนุ่มน้อยในเมืองขึ้นมาทันตาเห็น น่ามองยิ่งนัก
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่า ‘ลูกชายข้าดูดีเช่นนี้ได้ด้วยหรือเนี่ย!’
เสียเวลาไปเล็กน้อย แม้ผลลัพธ์จะยังไม่ได้ดั่งใจ แต่อย่างน้อยก็ดีขึ้นแล้ว
เย่อวี๋หรานย้ำให้พวกเขาจดจำความรู้สึกเช่นนี้เอาไว้ให้ดี ถ้าคนไหนกล้าทำให้นางขายหน้า กลับมาได้เห็นดีกับนางแน่
จูซานจ้วงและจูซื่อหู่สั่นสะท้าน ฮือ ๆๆ…พวกข้าไม่ไปแล้วได้ไหม? ท่านป้าน่ากลัวเกินไปแล้ว!
ไม่รู้เลยว่าพี่น้องสกุลจูเหล่านั้น (ลูกชายของเย่อวี๋หราน) ใช้ชีวิตผ่านมาได้อย่างไร
พวกจูซื่อและจูอู่ “…”
ไม่ พวกเจ้าคิดมากไปแล้ว ปกติแม่ข้าไม่ทำแบบนี้!
ไม่ง่ายเลยกว่าจะออกจากเรือนมาได้ จูซานจ้วงและจูซื่อหู่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
แน่นอนว่าระหว่างเดินทางก็ตรากตรำอย่างยิ่ง ต้องระวังท่วงท่ากิริยาของตนเอง ครั้นทำไม่ถูกเป็นต้องมีสายตาพิฆาตกวาดมาทันที
ราวกับปฏิกิริยาตอบสนองฉับพลันกระนั้น เมื่อสายตาพิฆาตมองมา จูซานจ้วงและจูซื่อหู่ก็จะยืนตัวตรงทันใด
