ึกโล่งอกแล้วถอนหายใจออกมา บอกว่าแม่นางสกุลหลิวเป็นลูกสาวที่ดี ไม่รู้ว่าจะมีวาสนาได้แม่นางน้อยที่งดงามเช่นนี้มาเป็นลูกสาวครึ่งหนึ่งหรือไม่
ลูกสาวครึ่งหนึ่งหมายถึงลูกสะใภ้
หลิวเหล่าไท่กล่าวพร้อมยิ้มตาหยี “เรื่องนี้ต้องดูวาสนาของพวกเด็ก ๆ พวกเราไม่อาจเออออกันเอง หากพวกเขาไม่ถูกใจ พวกเราร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ จะทะเลาะกันไปชั่วชีวิตหรือร่วมชีวิตกันอย่างสงบสุข คนเป็นพ่อแม่ใครบ้างไม่หวังให้ลูกชายลูกสาวของตัวเองได้มีชีวิตที่สงบสุข? เรื่องนี้ไม่มีปัญหา” จูซานเสิ่นยิ้มพลางดึงจูซานจ้วงออกมาอีกครั้ง “นี่คือลูกชายข้า พวกท่านพินิจพิจารณาได้เต็มที่ ข้ารับรองได้ว่าเขาเป็นเด็กดี วันหน้าจะต้องเป็นสามีที่ดีที่ทะนุถนอมภรรยาแน่นอน”
หลิวเหล่าไท่ชมเชยพอเป็นพิธี จากนั้นก็เรียกหาหลิวเยี่ยนที่อยู่ในห้องครัว “เยี่ยนเอ๋อร์ ยกน้ำหวาน”
อันว่า ‘น้ำหวาน’ ก็คือน้ำเปล่าที่เติมน้ำตาลลงไป เป็นการบอกเป็นนัยต่อแม่นางในเรือน รวมถึงผู้ที่มาดูตัวว่า ‘ถูกใจ’ แล้ว
ส่วนว่าแม่นางผู้นั้นจะยกน้ำหวานออกมาหรือไม่นั้นกลับเป็นอีกเรื่องราวหนึ่ง
ถ้านางออกมาก็แสดงว่านางต้องการจะดูตัวต่อไป ถ้าไม่ออกมาก็หมายความว่า ‘ยกน้ำส่งแขก’ สิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้นั่นเอง
คนในครอบครัวถูกใจแล้ว แต่แม่นางน้อยไม่ยินดีก็ถือว่าการดูตัวครั้งนี้ล้มเหลว
แต่ใช่ว่าเด็กสาวทุกคนจะมีสิทธิ์เช่นนี้ บิดามารดาที่ท่าทีแข็งกร้าวไม่สนใจความสมัครใจของลูกส
