่งห้องแค่คนละครึ่งห้อง เตียงเย็นนี้ใช้ในฤดูร้อนเท่านั้นและชัดเจนว่ามันกินพื้นที่ จึงถูกนำไปไว้ใน ‘ห้องเก็บของเบ็ดเตล็ด’ และไม่ค่อยได้นำออกมาใช้
แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะมีเรือนหลังใหม่ พี่น้องสกุลจูจึงย้ายมาที่นี่โดยไม่พูดอะไร
ใครมาค้างคืนที่นี่ก็จะนอนบนเตียงเย็นในช่วงฤดูร้อน เรียกได้ว่าสบายยิ่งนัก
ปัญหาเดียวคือฤดูร้อนมียุงเยอะมาก ถ้าไม่เอาดอกปากนกกระเรียนมาด้วย ตอนกลางคืนไม่มีทางนอนหลับได้แน่นอน
ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ใกล้ลานบ้านจะมีไม้ดอกชนิดนี้ปลูกอยู่ เตรียมดอกปากนกกระเรียนให้เยอะสักหน่อย ตลอดทั้งคืนจนถึงรุ่งสางก็สามารถนอนหลับในลานบ้านอย่างสงบได้แล้ว
วันรุ่งขึ้น หลี่ซื่อตื่นแต่เช้า ล้างหน้าบ้วนปาก หลังกินมื้อเช้าเรียบร้อยก็ถือตะกร้าไปขอของขวัญจากเย่อวี๋หรานกลับไปบ้านเดิม
ยามนางเดินทางไปก็คอยสังเกตจูเหล่าโถวอยู่ตลอด พบว่าพ่อสามีของนางนั้นมองไปยังเรือนของนางเป็นครั้งคราว
แม้ว่าจูเหล่าโถวจะไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจแต่อย่างใด แต่หลี่ซื่อรู้ว่ายามนี้พ่อสามีของนางต้องไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งแน่นอน
นางไม่รีรอ พูดสองสามประโยค ให้จูปาเม่ยช่วยดูแลซานเป่าและซื่อเป่าให้ดีก่อนจะออกจากบ้านไป
ส่วนจูเหล่าโถวนั้นไปทำงานในไร่กับพวกลูกชาย
ตอนเที่ยงจูอู่กระซิบกับจูซื่อด้วยความสงสัย “ท่านว่าแปลกหรือไม่ เมื่อไม่กี่วันก่อนท่านพ่อยังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ล้วนดูเกียจคร้าน แต่ทำไมวันนี้กลับทำงานอย่างตั้งใจซื
