บทที่ 347 คิดว่าท่านพ่อแก่แล้ว
ครั้นตาของจูซื่อผ่านไปแล้วก็วนมาถึงตาของจูอู่ที่จะมาเฝ้าเรือนหลังใหม่
หลังกินอาหารเย็นเสร็จแล้วก็ไปล้างเท้า ก่อนจะไปนั่งดูมันเทศในเรือนใหม่
เรือนใหม่นี้เทียบกับเรือนเก่าแล้วดูโอ่อ่ามากกว่า มีห้องเยอะกว่า ทั้งภายในและภายนอกล้วนดูเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งนัก อีกทั้งยังไม่ค่อยมีคนอาศัยอยู่ ห้องส่วนใหญ่จึงยังว่างเปล่า
หลังจากที่เย่อวี๋หรานได้รับเงินจากการขายสูตรชาดแล้ว ก็ได้สร้างเรือนที่งดงามและใหญ่โตถึงเพียงนี้ แต่ก็เหลือเงินไม่มากนักสำหรับค่าใช้จ่ายอื่น ๆ
เย่อวี๋หรานไม่คิดจะซื้อทุกอย่างให้ครบในคราวเดียว นอกจากสิ่งสำคัญแล้ว อย่างอื่นก็ยังคงว่างเปล่า
แต่เรือนใหม่ที่ยังว่างเปล่านั้นก็ยังมีข้อดีของความว่างเปล่า ตัวอย่างเช่นหากบ้านไหนต้องการจะย้อมผ้า จูปาเม่ยจะพาหลินซานเม่ย หลินซื่อเม่ย และพวกพี่สะใภ้คนอื่น ๆ มาตั้งชั้นวางที่นี่ก็สามารถต้มน้ำได้แล้ว
เชื้อเพลิงถูกเผาไหม้ ผ้าถูกย้อม จากนั้นวางลงบนตะแกรงให้แห้ง ผ่านไปทีละแถว มีกลิ่นของร้านขายผ้าอยู่บ้าง
ยามที่จูอู่มาถึงก็ยังช่วยพวกจูปาเม่ยเก็บผ้ามาชุดหนึ่งด้วย
“ปาเม่ย ครั้งนี้หาเงินได้เยอะหรือไม่?” จูอู่ยิ้มตาหยี ยังสอบถามเรื่องการค้าขายกับจูปาเม่ยอยู่บ้าง
อย่ามองว่านี่ยังไม่ถึงช่วงเทศกาล เพราะบ้านของพวกเขาสามารถช่วยคนอื่นย้อมผ้าได้หนึ่งตัวหนึ่งเหรียญ มีคนไม่น้อยที่สนใจ
ช่วงปีใหม่ก่อนหน้านี้ ครอบครัวของพวกเขาเพิ
