่งเริ่มต้น งานทั้งหมดของหมู่บ้านสกุลจูล้วนรับมา ช่วงหลังปีใหม่ หลังฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดลง คนนอกหมู่บ้านสกุลจูก็เริ่มมีความคิดที่ต้องการให้ครอบครัวพวกเขาช่วยย้อมผ้าให้เช่นกัน
แม้ว่านี่จะเพิ่งกลางปี อีกสักพักใหญ่กว่าจะถึงปลายปี แต่ก็ยังสามารถเตรียมตัวล่วงหน้าได้
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้ทำเสื้อผ้าใหม่มาหลายปีแล้ว ยากที่จะมีโอกาส ‘ราคาถูก’ เช่นนี้ หากไม่ครอบครองไว้ก็นับว่าเป็นคนโง่แล้ว
พวกผู้หญิงสกุลจูกำลังกังวลเรื่องที่ขาดการค้าขายชาดไป เมื่อเห็นว่ามีคนเสนองานย้อมผ้าให้ แม้รายได้จะน้อยไปบ้าง แต่ก็ยังสามารถทำเงินได้ จึงตกลงโดยไม่ลังเล
ในบ้านยังมีฮวาปิ่งที่ใช้สำหรับย้อมผ้า แม้แต่ชั้นวางก็เป็นแบบสำเร็จรูป ส่วนชั้นตากอวนดักปลานั้นจัดสักหน่อยก็เรียบร้อยแล้ว
จูปาเม่ยหัวเราะ “เหอะเหอะ” ไม่ยอมพูดความจริง “พี่ห้า ท่านอย่าถามเลย ท่านแม่บอกแล้วว่าผู้ชายสกุลจูไม่อาจแตะต้องเรื่องการค้าได้”
“ข้าไม่ได้จะแตะต้อง ข้าแค่ถามนิดหน่อยเท่านั้นเอง” จูอู่ไม่อยากยอมรับ แท้จริงแล้วเขาอิจฉาน้องสาวอยู่บ้างที่สามารถทำเงินได้ แต่คำพูดของแม่ เขาจะกล้าไม่เชื่อฟังหรือ?
อีกทั้งก่อนที่พี่สามจะไป ยังแอบบอกความลับกับพวกเขาด้วยว่า ถ้าต้องการทางออกต้องฟังคำท่านแม่
ดูเหมือนว่าท่านแม่จะมีแผนการระยะยาวสำหรับสกุลจู
“ถึงถามข้าก็ไม่บอกท่านหรอก เรียบร้อยแล้ว พี่ห้า ท่านช่วยพวกเราขนของเข้าห้องหน่อยสิ” จูปาเม่ยสั่งให้จูอู่ช่วยเอาผ้าพ
