บทที่ 345 ประทับนิ้วมือ
เมื่อถึงตอนท้าย จูเหล่าโถวก็รู้สึกเหมือนตนเองถูกภรรยา ‘ขู่เข็ญ’ ให้รับปากเรื่องต่าง ๆ ไปไม่น้อย
เย่อวี๋หรานถึงขั้นเรียกร้องอย่างเปิดเผยว่า “เจ้าอายุมากแล้ว ข้าไม่สบายใจ ต่อไปก็ออกไปข้างนอกคนเดียวให้น้อยหน่อย เวลาไปไหนมาไหนให้พาลูกชายไปด้วย”
จูเหล่าโถว “…”
เจ้าแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่การเฝ้าสังเกตพฤติกรรม?
แต่เขาจะกล้าไม่รับปากด้วยหรือ?
เพราะเพียงเขาทำท่าจะคัดค้าน คนบางคนก็จะพูดว่า “เจ้าคงไม่ได้มีความรู้สึกให้แม่ม่ายฉินจริง ๆ หรอกนะ? ไม่อย่างนั้น ทำไมเจ้าถึงไม่กล้าพาลูกชายออกไปข้างนอกด้วย กลัวว่าลูกจะรู้เข้า แล้วรู้สึกว่าเสียศักดิ์ศรีใช่ไหม?”
แล้วจูเหล่าโถวยังจะพูดอันใดได้อีก?
ได้แต่ตกปากรับคำอย่างจนปัญญา
คิดว่าจะจบลงเพียงเท่านี้หรือ?
คิดผิดเสียแล้ว
เพราะเมื่อกลับถึงเรือน จูเหล่าโถวจึงทราบว่า ‘ความร้ายกาจ’ ที่แท้จริงยังรอเขาอยู่ข้างหน้าต่างหาก
ภรรยาผู้นี้ช่ำชองการโจมตีจิตใจผู้อื่น ทลายแนวป้องกันของเขาอีกก้าวและอีกก้าว ทำให้ขีดจำกัดของเขาถดถอยลงไปเรื่อย ๆ
นางอ่านข้อความที่เขียนไว้ในข้อตกลงแล้วกล่าวว่า “อย่าโทษว่าข้าคิดมากเกินไปนักเลย ข้าเพียงแต่เหลือทางถอยให้ลูก ๆ ของพวกเราเท่านั้น สมมติว่ามีวันหนึ่งเจ้าคิดไม่ตก หาน้องชายน้องสาวร่วมพ่อต่างแม่มาให้พวกเขา หากมีข้อตกลงแผ่นนี้ ข้าจึงจะสามารถรับประกันได้ว่าน้ำพักน้ำแรงของข้าจะส่งต่อไปให้พวกเขาทั้งหมดโดยไม่ถูกคนเจ้าเล่ห์
