บางคนฉกไปเสียก่อน”
จูเหล่าโถว “…”
“ถึงอย่างไรลูกชายลูกสาวของข้าก็คือลูกชายลูกสาวของเจ้าเหมือนกัน ไม่ได้ไปตกอยู่ในมือคนนอกที่ไหน แค่รับประกันไว้อีกชั้นก็เท่านั้นเอง เจ้าคงรับปากได้ใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานกล่าว “ถ้าเจ้าไม่เชื่อ คิดว่าข้าหลอกลวงเจ้า พวกเรายังสามารถให้เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสมาเป็นพยานให้ได้เหมือนกัน”
จูเหล่าโถวจะยอมให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสมาเป็นพยานรับรู้ได้อย่างไร หากไปหาพวกเขา เรื่องเขากับแม่ม่ายฉินนั้นก็เท่ากับว่า ‘เปิดเผย’ ออกไปแล้วน่ะสิ?
ในฐานะบุรุษคนหนึ่ง เขายังรักศักดิ์ศรีอยู่มาก “ก็ได้ ข้าเชื่อเจ้า”
เขาประทับนิ้วมือลงไปอย่างคับข้องใจ
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว ก่อนจะประทับนิ้วมือตนเองตามลงไป “เจ้าสบายใจได้ ข้อตกลงนี้มีสามฉบับเหมือนกันทุกประการ เจ้าเก็บไว้หนึ่งฉบับ ข้าเก็บไว้เองอีกหนึ่งฉบับ เอาไปฝากไว้กับท่านพ่อท่านแม่อีกหนึ่งฉบับ รับรองว่าไม่มีทางหายแน่นอน”
“ให้ท่านพ่อท่านแม่ด้วย?!”
“พวกท่านอ่านไม่ออกเสียหน่อย เจ้าจะกลัวอะไร?” เย่อวี๋หรานเป่าหมึกให้แห้งแล้วเก็บเอาไว้ต่อหน้าต่อตาเขา
“แล้วเจ้าจะอธิบายให้พวกท่านฟังว่าอย่างไร?”
“ไม่จำเป็นต้องอธิบาย” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างเปิดเผย “ของที่ข้าเป็นคนบอกให้ท่านพ่อท่านแม่เก็บเอาไว้ พวกท่านจะไม่เก็บเอาไว้ให้ดีได้หรือ?”
จูเหล่าโถว “…”
จากนิสัยบิดามารดาของเขา ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
กานอี้เซียนที่เห็นเหตุการณ์นี้จากในที่พำนัก “…”
