เรื่องนี้จบลงทั้งอย่างนี้?
จะง่ายดายเกินไปหรือไม่?
คลับคล้ายว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็ไม่รู้ว่าไม่ถูกต้องตรงไหน
ทางด้านหลิ่วซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อนั้นค้นหาจนทั่ว สุดท้ายแม่สามีกลับมาปรากฏกายขึ้นเสียเอง
พวกนางเพิ่งเดินเข้าไปหา แม่สามีก็ทักทายพวกนางเล็กน้อยราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แล้วเดินนำพ่อสามีที่เดินท่าทางแปลก ๆ เข้าเรือนไป เนิ่นนานก็ยังไม่ออกมา
ทั้งสามคนพลันนึกสงสัย
หลินซื่อกล่าวอย่างวิตก “ท่านแม่คงไม่ได้ตีคนกระมัง?”
“ชู่ว…” หลี่ซื่อรีบยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปาก “เบาหน่อย ระวังท่านแม่จะได้ยิน”
“ชู่ว…เบา ๆ เมื่อครู่ข้าคงไม่ได้พูดดังเกินไปกระมัง?”
“ไม่ดัง” หลี่ซื่อกล่าว “พวกเจ้ารู้สึกไหมว่าท่าทางการเดินของพ่อสามีเมื่อกี้ดูแปลก ๆ?”
“เจ้าก็คิดเหมือนกัน?” หลินซื่อขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมและกระซิบว่า “ข้าคิดว่าข้าดูผิดไปเองเสียอีก พวกเจ้าว่าท่านแม่เป็นคนลงไม้ลงมือกับท่านพ่อหรือเปล่า?”
“ไม่หรอกกระมัง?” หลิ่วซื่อกล่าวอย่างซื่อ ๆ “ท่านพ่อเป็นสามีของท่านแม่นะ…”
มารดาตีบุตรชายคือหลักการฟ้าดิน แต่ภรรยาตีสามีของตัวเองออกจะผิดครรลองสวรรค์ไปหน่อยหรือไม่?
เรื่องนี้ขัดกับสิ่งที่หลิ่วซื่อเคยได้รับการอบรมสั่งสอนมานานปีโดยสิ้นเชิง
“พูดยาก” หลี่ซื่อกล่าว “ข้าคิดว่าถ้าเรื่องนี้เป็นจริง ท่านแม่จะต้องจัดการท่านพ่อแน่นอน ส่วนว่าจะจัดการอย่างไร คาดว่าคงไม่บอกพวกเราแน่นอน แต่ว่าของที่หายไปของพี่สะใภ้
