บทที่ 343 ข่มขู่กันและกัน
กานอี้เซียนยืนอยู่ที่เดิม มองส่งจูเหล่าโถวและเย่อวี๋หรานที่เดินจากไป
เขามองเงาหลังของคนทั้งสอง ครุ่นคิดว่ามนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่ซับซ้อนที่สุดในปฐพีจริง ๆ ด้วย!
แต่เรื่องที่กังวลใจไม่เกิดขึ้น เขากลับนึกโล่งอก จูต้าเหนียงไม่อาละวาดเช่นนี้ก็หมายความว่าแผนการใหญ่ที่จะเลื่อนขั้นเซียนของเขาไม่ได้รับผลกระทบแล้วใช่หรือไม่?
ช้าก่อน จูต้าเหนียงไม่สนใจเรื่องที่จูเหล่าโถวไปมีคนอื่นอยู่ข้างนอกเช่นนี้ มันไม่แปลกไปหน่อยหรือ?
เรื่องที่กานอี้เซียนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ จูเหล่าโถวกลับตระหนักได้มานานแล้ว เพียงแต่เมื่อครู่มี ‘คนนอก’ อยู่ด้วย จูเหล่าโถวจึงไม่กล้าพูดถึง
ยามนี้เขาเดินตามหลังเย่อวี๋หราน นวดบั้นท้ายตัวเองพลางลอบสังเกตเงาหลังของภรรยาไปด้วย ในใจก็นึกกังขา
เรื่องนี้ก็ผ่านไปทั้งอย่างนี้?
เมียเฒ่าผู้นี้ นิสัยเปลี่ยนไปแล้วงั้นรึ?
เป็นไปไม่ได้ ต้องไม่ง่ายดายเช่นนั้นเป็นอันขาด
“เจ้าเดินชักช้ายืดยาดอยู่ทำไม?” เย่อวี๋หรานเดินไปสักพักก็รู้สึกว่าคนด้านหลังหายไป
เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าจูเหล่าโถวห่างออกไปไกลลิบ จึงนึกโมโหขึ้นมา
ผู้ชายคนนี้ เพิ่งจะถูกจับได้ว่ามีชู้ คงไม่ได้คิดจะหนีหรอกนะ?!
“ไม่มีอะไร บั้นท้ายข้าเจ็บ…” จูเหล่าโถวรีบก้าวตามให้ทัน แต่เมื่อรีบเช่นนี้ก็กระเทือนถึงกระดูก ก้นกบเจ็บแปลบปลาบ
“สมควร!” เย่อวี๋หรานมีสีหน้าเดียดฉันท์ “ยามปกติไม่ทำเรื่องผิดต่อมโนธรรม กลางค่ำกลาง
