คืนไม่ต้องกลัวว่าผีจะมาเคาะประตู เจ้าทำเรื่องไร้คุณธรรม สวรรค์ถึงได้ลงโทษเจ้า”
“ข้า…ข้ากับแม่ม่ายฉินไม่มีอะไรจริง ๆ…”
เย่อวี๋หรานไม่อยากฟังแม้แต่น้อย พูดแทรกขึ้นมาว่า “มีหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับข้า ตั้งแต่นี้ไป พวกเราสองคนไม่เกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกัน”
“เมียเฒ่า…”
“อย่ามาเรียกข้า เมื่อกี้คุณชายกานอยู่ด้วย ข้ารักษาหน้าให้เจ้าแล้ว ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอีก ข้าจะพูดกับเจ้าให้ชัด ๆ” เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ข้ากับเจ้าน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
“หมายความว่าอย่างไร?!” จูเหล่าโถวตระหนก “เจ้าจะขับไสไล่ส่งข้า?!”
“เจ้าสบายใจได้ พวกลูกชายโตกันหมดแล้ว หลานชายก็มีแล้ว ข้าเองก็ไม่ถึงขั้นให้เจ้าไปตัวเปล่า เรื่องนี้ยังไม่เหมาะจะเปิดเผยออกไป ได้แต่ลำบากเจ้าให้ทนไปก่อนแล้ว แสร้งเป็นสามีภรรยากับข้าไปก่อน ก็เหมือนกับที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ รอจนวันหน้าเมื่อครอบครัวฐานะดีขึ้นแล้ว มีกำลังซื้อหญิงรับใช้ ข้าจะปลูกเรือนหลังใหญ่ให้เจ้า เจ้าอยากเลี้ยงอนุสักกี่คนก็เชิญ อย่ามานวยนาดต่อหน้าข้าก็พอ”
“หมายความว่าอย่างไร?! แสร้งเป็นสามีภรรยาอะไรกัน?”
“หมายความว่าตอนนี้พวกเราหย่าขาดกันแล้ว แต่ลูก ๆ โตกันแล้ว หนังสือหย่าก็ไม่จำเป็นต้องเขียน ลูกชายกับลูกสาวจะได้ไม่ต้องลำบากใจ” เย่อวี๋หรานกล่าว “กล่าวให้ถูกต้องก็คือ แบบพวกเราเรียกว่า ‘แยกกันอยู่’ ตอนนี้คงเข้าใจแล้วกระมัง?”
จูเหล่าโถว
