บทที่ 342 เจ้ากล้าตีข้า?!
“ไม่ต้องมายุ่ง หลบไปข้าง ๆ” เย่อวี๋หรานตวาด
กานอี้เซียนหลบไปด้านข้าง แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม “ฆ่าคนผิดกฎนะ…”
“วางใจเถอะ ฆ่าคนไม่ได้หรอก ข้าไม่มีมีด”
กานอี้เซียน “…”
ไม่หรอก ถ้าท่านอยากฆ่าคนจริง ๆ มีหรือไม่มีมีดก็ทำได้ทั้งนั้น
“เมียเฒ่าคนนี้ เจ้าคิดจะผลักข้าให้ตายเรอะ? เมียโฉด! จิตใจเจ้าโหดเหี้ยมยิ่งนัก…” จูเหล่าโถวลุกขึ้นมาไม่ได้ สายตาที่มองมาทางเย่อวี๋หรานเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
เย่อวี๋หรานฟาดกิ่งไม้ลงบนพื้นข้าง ๆ เขาจนเกิดเสียงดังเพียะ จูเหล่าโถวตกใจจนร่างสั่นสะท้านเพราะนึกว่านางจะทุบตีเขา
“เจ้าทำอะไร?!”
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?! เจ้ากล้าตีข้า?!”
ภายนอกแข็งกร้าว หากภายในขลาดกลัวยิ่งนัก
“เฮอะ!” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะ “พูดเองไม่ใช่หรือว่าบ้านนี้เจ้าเป็นคนตัดสินใจ? เอาสิ ตัดสินใจเองทั้งทีกลับขโมยเสบียงในเรือนลับหลังข้าเอามาให้คนอื่นเนี่ยนะ? จูฮ่าวชี่ ข้าบอกเจ้าไว้ตรงนี้ ข้าไม่ใช่คนที่จะยอมให้เจ้ารังแกฝ่ายเดียวหรอกนะ! เจ้ากล้าขโมยของของข้าไปให้คนอื่น เจ้าก็ต้องแบกรับผลที่จะตามมา”
“เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ไม่ใช่ข้าคิดจะทำอะไร เจ้าต่างหากที่คิดจะทำอะไร เจ้าว่ามาเถอะ เจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับแม่ม่ายฉิน?”
จูเหล่าโถวย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว เขากัดฟันพูด “พวกข้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันทั้งนั้น ข้าช่วยเพราะเห็นว่านางน่าสงสาร”
“งั้นเจ้าก็ยกมือขึ้นสาบานว่าถ้าเจ้
