บทที่ 341 พวกข้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง
“จูต้าเหนียง พวกท่านก็มาเดินเล่นที่นี่เหมือนกันหรือ!” กานอี้เซียนคว้าจังหวะนั้นเอาไว้ รีบผลุบออกมาจากพุ่มไม้แล้วทักทายคนทั้งคู่
จูเหล่าโถวเห็นว่ามีคนนอกก็พลันถอนหายใจออกมา “เป็นเจ้าเองหรือ ช่วงนี้ทำไมไม่เห็นมาแลกเสบียงเลยเล่า? ที่เรือนมีพอกินแล้ว?”
“กำลังจะไปพอดีขอรับ ท่านดูสิ ข้ายังเอาไก่ป่ามาด้วยสองตัว…” กานอี้เซียนส่ายของที่อยู่ในมือ พยายามยิ้มออกมาให้ดูเป็นธรรมชาติ
เย่อวี๋หรานเพียงอยากกลอกตามองบน เส้นทางที่กานอี้เซียนลงเขาตามปกติอยู่ห่างจากทางนี้หนึ่งหมื่นแปดพันลี้ ถ้าเจ้าหนุ่มนี่ไม่ได้จงใจมาดักนางตรงนี้ นางยอมถอดศีรษะลงมาให้เขานั่งแทนม้านั่งเลย
แต่กานอี้เซียนสามารถมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างเหมาะเจาะเช่นนี้ ก็หมายความว่าเขารู้เรื่องจูเหล่าโถวกับแม่ม่ายฉินมาแต่แรกแล้วน่ะสิ?
เย่อวี๋หรานพลันนึกขึ้นมาได้อย่างปุบปับว่า คราวก่อนกานอี้เซียนมาหานางก็คล้ายจะมาพูดเรื่องที่นางแยกห้องนอนกับจูเหล่าโถว?
“เจ้ารู้แต่แรกแล้ว?” เย่อวี๋หรานจ้องเขาพลางเอ่ยถาม
กานอี้เซียนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
“หลบไป” เย่อวี๋หรานพูดประโยคเดียวก็ทำให้เขาหยุดชะงัก
“เจ้าทำอะไร? คนเขาไม่ได้ล่วงเกินเจ้า เจ้าไปใส่อารมณ์กับเขาทำไม?” จูเหล่าโถวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังนึกว่าตนเองหนีหายนะพ้นแล้วเสียอีก
เห็นแก่ที่กานอี้เซียนเคยช่วยเหลือตนเอง เขาจึงช่วยพูดแทนอีกฝ่าย
“ตอนนี้ทั่วหมู่บ้านสกุลจู นอกจ
