ได้คิดอะไรมาก
“ไม่มีอะไร ก็แค่ตอนเช้านอนไม่หลับจึงออกไปเดินเล่นข้างนอก” จูซานพูดกลบเกลื่อน “แต่คิดไม่ถึงว่าพอข้าออกไปทางนี้ก็คลอดแล้ว เจ้าไปแสดงความยินดีกับพี่สี่ของเจ้าหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้ว ท่านไม่เห็นหรอกว่าตอนนั้นพี่สี่ยิ้มเหมือนคนโง่เลยเชียว” จูอู่พูดถึงตรงนี้ก็ลดเสียงลง “ข้าบอกท่านเลยว่าคนโปรดกับคนที่ไม่ได้รับความโปรดปรานนั้นต่างกันมากจริง ๆ เมื่อก่อนตอนที่พี่สะใภ้ใหญ่คลอดลูก ท่านแม่ไม่สนใจด้วยซ้ำ คราวนี้พี่สะใภ้สี่คลอดลูกชายเหมือนกัน แต่ท่านแม่กลับดูแลอย่างดีตั้งแต่ต้นจนจบ ใส่ใจยิ่งกว่าลูกสาวแท้ ๆ เสียอีก”
เขาพยักพเยิดให้จูซานมองไปทางเสื่อตรงประตูห้องของจูซื่อ บอกว่ามารดาสั่งให้เอามาแขวนเพราะกลัวลมจะพัดโกรกใส่หลี่ซื่อ แต่ก็กลัวว่าหลี่ซื่ออยู่ในห้องจะอุดอู้เกินไป จึงคิดวิธีการเช่นนี้ออกมา
