บทที่ 340 ร้อนตัว
พวกนางไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์ตนเอง แต่เป็นเรื่องจริงที่บรรดาลูกสะใภ้ที่เจ้าของร่างเดิมเลือกมาในตอนนั้น พวกนางไม่ถูกใจเลยสักคนเดียว
หลิ่วซื่อราวกับท่อนไม้ แค่เห็นก็รำคาญตา หลิวซื่อคิดเล็กคิดน้อยมากเกิน แต่งเข้าเรือนมาก็มีแต่จะวุ่นวายใจ หลี่ซื่อก็เหมือนหญิงปากสว่างนั่นแหละ คงชักนำเภทภัยมาให้ในสักวัน หลินซื่อเสนอตัวมาให้ถึงเรือน กลัวก็แต่จะได้สืบทอดเผ่าพันธุ์ไร้ทายาทชายเหมือนคนสกุลหลิน ไม่มีทางพิจารณาเลือกนางด้วยซ้ำ
แต่เมื่อลูกสะใภ้เหล่านี้ถูกเย่อวี๋หรานจับมารวมกัน นิสัยต่างไปคนละทาง แต่คล้ายว่าจะ ‘สั่งสอน’ ได้ดีทีเดียว
ไม่ว่าระหว่างพวกนางจะมีเรื่องใหญ่โตเพียงใด แต่เมื่อออกมาข้างนอกกลับรวมใจเป็นหนึ่งเดียวเพื่อรับมือคนนอก ทั้งยัง ‘เคารพนบนอบ’ เย่อวี๋หรานซึ่งเป็นแม่สามียิ่งนัก กตัญญูรู้คุณเป็นอย่างยิ่ง
เย่อวี๋หรานไม่คิดจะตอบตกลง นางไม่ใช่พยาธิในท้องผู้อื่นสักหน่อย จะไปรู้ได้อย่างไรว่าผู้อื่นกำลังคิดอะไรอยู่?
นับประสาอะไรกับเรื่องในอีกหลายสิบปีข้างหน้า คนดีแค่ไหนก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้เช่นกัน นางสามารถรู้อนาคตล่วงหน้าได้งั้นหรือ?
“ลูกชายพวกเจ้าเป็นคนแต่งเมีย ไม่ใช่ลูกชายข้าเสียหน่อย” เย่อวี๋หรานกล่าว “ถ้าข้าเห็นแล้วรื่นหูรื่นตา แต่พวกเจ้าเห็นแล้วขัดตาจะทำอย่างไร? นั่นยังคงแล้วไปเถอะ ประการสำคัญคือพวกเจ้าเห็นแล้วสบายใจ ซานจ้วงกับซื่อหู่เองก็พอใจ เท่านี้ก็ดีมากแล้ว ทุกประการล
