บทที่ 339 เลือกลูกสะใภ้
แม้นางจะมั่นใจมากว่าจูชีสามารถสอบเป็นถงเซิงได้แน่นอน แต่ก็ไม่อาจด่วนพูดเร็วเกินไป ควรเหลือทางถอยไว้ให้ตัวเองบ้างใช่หรือไม่?
“ไอ้หยา ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีสิเจ้าคะ” จูซื่อเสิ่นกล่าวขึ้นทันที “เชิงเขาไท่ตังของพวกเรายังไม่มีอาจารย์สอนหนังสือสักคน ถ้าเจ้าเจ็ดมาเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่นี่ พวกข้าก็นับว่ามีหน้ามีตาแล้ว”
จูซานเสิ่นเองก็นึกยินดีเป็นล้นพ้น ไม่ว่าจูชีจะประสบความสำเร็จหรือไม่ แต่ได้แขวนชื่อว่าเป็น ‘อาจารย์สอนหนังสือ’ ก็สามารถขู่ขวัญคนจำนวนไม่น้อยได้แล้ว
ถึงยามนั้นเมื่อจูซานจ้วงและจูซื่อหู่ดูตัวอีกคราก็คงมีความเป็นไปได้มากขึ้นใช่หรือไม่?
มีทั้งมันเทศและอาจารย์สอนหนังสือ พวกนางสองคนคิดว่าเรื่องลูกสะใภ้ในอนาคตนั้นมีความหวังมากกว่าเดิมแล้ว
“เจ้าเจ็ดอายุยังน้อย ข้ายังไม่รีบดูตัว แต่ซานจ้วงกับซื่อหู่ของพวกเจ้าถึงวัยแล้วใช่หรือไม่?” เย่อวี๋หรานคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม “ข้าจำได้ว่าพวกเขาน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าสี่เจ้าห้าของข้ากระมัง?”
จูซานเสิ่นตอบว่า “ซานจ้วงเกิดปีเดียวกับจูซาน”
ส่วนจูซื่อเสิ่นตอบว่า “ซื่อหู่เด็กกว่าจูซานไม่กี่เดือน”
“โธ่เอ๋ย ไม่บอกก็คงไม่รู้ เจ้าสี่บ้านข้าได้อุ้มลูกสองแล้ว ซานจ้วงกับซื่อหู่ยังไม่แต่งงานอีกหรือ? พวกเขาดูตัวกันหรือยัง?” เย่อวี๋หรานไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
ทำอย่างไรได้ เจ้าของร่างเดิมไม่เคยนึกจะสนใจเรื่องคนอื่นใน
