บทที่ 338 หยั่งเชิง
เย่อวี๋หรานนั่งลงโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย “มีแต่พวกท่าน คนอื่น ๆ ไม่อยู่หรือ?”
“ไม่อยู่ เจ้าสามกับเจ้าสี่พาซานจ้วงกับซื่อหู่ไปทำงานที่ทุ่งนาแล้ว” แม่เฒ่าจูยิ้ม
จูซื่อเสิ่นรินน้ำชา ในขณะที่คนทั้งหลายนั่งลงล้อมเย่อวี๋หราน
บางทีอาจไม่มีใครสังเกตหรือสังเกตแล้วแต่ไม่กล้าพูดออกมาว่า ผู้ที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานไม่ใช่พ่อเฒ่าจู แต่กลับเป็นเย่อวี๋หราน
“ไปทำนาเช้าเพียงนี้เชียว?” เย่อวี๋หรานแสร้งถามอย่างประหลาดใจ
“เช้าที่ไหนกัน ฟ้าสว่างแล้ว อาศัยช่วงที่ตะวันยังไม่พ้นขอบฟ้ารีบไปทำก่อนสักหน่อย ไม่อย่างนั้นถ้าตะวันขึ้นเหนือศีรษะก็ทำไม่ได้แล้ว” พ่อเฒ่าจูกล่าว “อากาศร้อนเช่นนี้ ตะวันยามเที่ยงแผดเปรี้ยง คนรับไม่ไหว…”
“จริงทีเดียวเจ้าค่ะ มีแค่ช่วงเช้ากับช่วงบ่ายที่เย็นหน่อย” เย่อวี๋หรานกล่าวพลางยกตะกร้าที่นางถืออยู่ขึ้นมา “ข้ามาคราวนี้ที่จริงก็ไม่ได้มีเรื่องอะไร ที่เรือนเพิ่งเก็บเกี่ยวมันเทศ เดิมทีควรส่งมานานแล้ว แต่ก็ยุ่งมาตลอดถึงได้ล่าช้ามาจนถึงตอนนี้ ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่เป็นของแสดงความกตัญญูต่อท่านผู้อาวุโสทั้งสองเจ้าค่ะ พวกท่านเก็บไว้ค่อย ๆ กินนะเจ้าคะ ผ่านไปอีกสักพัก ข้าค่อยให้จูปาเม่ยมาส่งอีกครั้ง”
“ไม่ต้อง ๆ ที่เรือนยังมีของกินอยู่…” แม่เฒ่าจูรีบปฏิเสธ
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นเห็นสิ่งของในตะกร้า ดวงตาทั้งคู่พลันเขียววาบ เจ้าสะกิดข้า ข้าสะกิดเจ้า แทบอยากรับไว้เสียเดี๋ยวนั้น
