บทที่ 337 ท่านแม่หายตัวไป
นางไม่อยากคิดมาก แต่ก็ไม่สามารถควบคุมได้ ความคิดมักจะเวียนวนกลับมาที่เรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา
ยามรุ่งสางเช่นนี้ ยังไม่ถึงเวลาอาหารมื้อเช้า จูเหล่าโถวที่ย้ายไปอยู่เรือนหลังใหม่แล้วกลับไม่พักผ่อนอยู่ทางนั้น แต่วิ่งโร่มาทางนี้ทำไม?
มาแล้วก็ช่างเถอะ แต่หลิ่วซื่อเรียกเขาหลายครากลับไม่ได้ยิน เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
จะว่าบังเอิญหรือไม่ หลิวซื่อไปท้ายเรือน เขามาหน้าเรือน จากนั้นสิ่งของหายไป ตัวเขาก็หายไปด้วยเช่นกัน?
บวกกับหญ้าแห้งที่หลิ่วซื่อกล่าวถึง จิตใจเย่อวี๋หรานก็ราวกับถูกแมวข่วนอย่างไรอย่างนั้น อยู่เฉยต่อไปไม่ไหว รีบไปตรวจสอบมันเทศในห้องเก็บของที่เรือนหลังใหม่
เมื่อมาเห็นแล้ว จิตใจเย่อวี๋หรานก็มีอันต้องเขม็งเกลียว
มันเทศพวกนี้ เจ้าพูดว่ามันไม่เปราะบางก็เพราะมันปลูกง่าย ถ้าบอกว่ามันเปราะบางก็เพราะเปลือกของมันนั้นนุ่มนิ่ม เพียงแตะต้องหน่อยเดียวก็ฉีกขาดได้อย่างง่ายดาย
มันเทศกองพะเนินเช่นนี้ หายไปเท่าไหร่นางก็มองไม่ออก แต่ปัญหาอยู่ที่มันเทศที่ก่อนหน้านี้ยังดี ๆ อยู่ ยามนี้กลับมีบางส่วนที่เปลือกเป็นรอยแตกรอยเสียดสี นี่เป็นเรื่องราวใดกัน?
คงไม่ใช่เพราะหนูกัดหรอกกระมัง?
หนูจะกัดแค่เปลือก ไม่กินเนื้อมันเทศด้วยหรือไร?
เรื่องอย่างโจรในเรือน บ้านอื่นถ้าจะป้องกันเรื่องนี้ก็มีแต่จะระวังลูกสะใภ้ แต่นางกลับต้องระวังสามีตัวเอง?
ได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึก เย่อวี๋หรานอยากด่ามารด
