าเสียจริง
กานอี้เซียนมองเห็นภาพนี้จากในที่พำนักก็ทราบว่าแย่แล้ว จบกัน! ดูออกแล้ว?!
ตอนนี้ในหัวเขาเต็มไปด้วยภาพหลังจากที่จูเหล่าโถวถูกจับได้ ครอบครัวสกุลจูคงเกิดความวุ่นวายชนิดพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ทุกคนไม่อาจใช้ชีวิตต่อไปได้อีกแล้ว
ส่วนดินแดนใต้อาณัติของเขาก็คงจะเสื่อมโทรมตามไป กลายเป็นทุ่งหญ้ารกร้าง…
“ไม่ได้ ปล่อยไปเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด ข้าต้องหาวิธี!” กานอี้เซียนร้อนใจจนเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง
เช้าวันนั้น เมื่อหลิ่วซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อเตรียมอาหารเช้าเสร็จและเรียกทุกคนมากินข้าว คิดไม่ถึงว่าจะหาตัวแม่สามีไม่พบเสียอย่างนั้น?!
เรื่องเช่นนี้เพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก พวกนางจึงค่อนข้างกระวนกระวายใจ
“ท่านแม่ไปที่ไหน?”
“ไม่ได้อยู่ที่เรือนหลังใหม่หรือ?”
“ไม่อยู่”
“ไม่กระมัง ปกติพอถึงเวลากินข้าว ท่านแม่ก็อยู่ที่เรือนตลอดนี่นา”
……
พวกนางถามกันเองว่ามีใครเห็นบ้าง แต่กลับพบว่าคนที่พบแม่สามีเป็นคนสุดท้ายคือหลิ่วซื่อ อีกทั้งหลังจากถามถึงจูเหล่าโถวแล้วก็ไม่เจอตัวอีกเลย
“ไม่กระมัง?!” หลี่ซื่ออุทาน
“มีอะไรหรือ?” หลิ่วซื่องงงวย
“เรื่องนี้ก็ชัดเจนออกนี่นา ท่านแม่ไม่ถามหาคนอื่น แต่กลับถามถึงท่านพ่อ หลังจากถามถึงท่านพ่อ ท่านแม่ก็หายตัวไป เรื่องนี้เป็นไปได้ถึงเก้าในสิบส่วนว่าท่านพ่อเป็นคนทำ” หลี่ซื่อกล่าว
หลิ่วซื่อเบิกตากว้าง “เป็น…เป็นไปไม่ได้กระมัง? ท่านพ่อจะขโมยของของหลิวซื่อทำไม?”
หลินซื่อเองก็รู
