บทที่ 335 มันเทศที่หายไป
คราบน้ำตาบนหน้าสามารถล้างออก แต่ตาบวมแดงนั้นไม่อาจทำให้หายไปได้ในทันทีทันใด
หลี่ซื่อตาแหลม เมื่อหลินซื่อกลับมาก็สังเกตเห็นความผิดปกติจากดวงตาของอีกฝ่ายได้ในทันที จึงปราดเข้ามาหาแล้วสะกิดแขนหลินซื่อเบา ๆ พลางกระซิบว่า “นี่ เจ้าเป็นอะไรไป? ถูกท่านแม่ด่ามาหรือ?”
“ถูกท่านแม่ด่าอะไรกัน อย่าพูดเหลวไหล ท่านแม่เป็นคนดีขนาดนั้นจะด่าข้าได้อย่างไร?” หลินซื่อปฏิเสธทันควัน
“แล้วทำไมขอบตาของเจ้าถึงแดงเหมือนเพิ่งร้องไห้มาเลยเล่า?” หลี่ซื่อสงสัย
หลินซื่อกล่าวว่า “ไม่มีอะไรหรอก ทรายปลิวเข้าตา ข้าเลยขยี้ตาน่ะ”
พูดจบก็ถอยออกห่างจากหลี่ซื่อที่ความคิดอ่านค่อนข้างฉับไว
นางเดินไปถึงข้างกายหลิ่วซื่อแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าช่วยท่านนะเจ้าคะ” ใช่แล้ว อยู่ข้างกายพี่สะใภ้ใหญ่ที่เป็นคนซื่อ ๆ จึงจะปลอดภัยที่สุด
หลิ่วซื่อเพียงตอบรับ “อ้อ”
หลี่ซื่อที่ถูกคนเดินหนีไปได้แต่กลอกตามองบน “ไม่พูดก็ไม่พูดสิ จะอะไรนักหนา”
ห่างออกไปไม่ไกลนัก หลิวซื่อทำงานไปพลางกลอกตามองไปมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
สะใภ้ทั้งสี่คนย่อมไม่อาจกลับไปพร้อมกันได้อยู่แล้ว เย่อวี๋หรานให้พวกนางตกลงจัดลำดับกันเอง ทยอยกลับไปทีละคน
หลิ่วซื่อไม่จำเป็นต้องแย่งชิงแม้แต่น้อย นางเป็นพี่ใหญ่ ตามกฎแล้วต้องเริ่มจากนางก่อน
หลิวซื่อเองก็ไม่ร้อนใจ เพราะคนที่สองก็คือนาง
หลี่ซื่อกลับอย่างไรก็ได้ ขอแค่ไม่ตกหล่นส่วนของนางไปก็พอแล้ว
หลินซื
