่อไม่ลืมถ้อยคำที่แม่สามีพูดกับนางแม้เพียงชั่วขณะ ใคร่ครวญอยู่ตลอดเวลาว่านางกลับไปแล้วควรทำอย่างไรจึงจะสามารถบ่มเพาะ ‘น้ำใจ’ ครั้งนี้ให้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหลิวซื่อตื่นขึ้นมาก็รีบจัดแจงตนเอง ตระเตรียมจะกลับบ้านเดิมไปอย่างสง่าผ่าเผย
ถึงตอนที่นางถือสิ่งของเต็มตะกร้ากลับไป จะต้องโอ้อวดต่อหน้าพวกพี่สาวน้องสาวให้ดีเลยเชียว พี่น้องคนใดออกเรือนได้ดีเหมือนนางบ้าง? ดูสิ นางส่งสิ่งของกลับบ้านเดิมอยู่ไม่ขาดโดยไม่ต้องรอให้ถึงช่วงเทศกาลด้วยซ้ำ
แต่เมื่อนางเตรียมตัวเสร็จและไปหยิบตะกร้าก็พลันพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ใครขโมยมันเทศของข้า?!”
คนในเรือนสะดุ้งตื่นทันที
ไม่ว่าตื่นแล้วหรือยังไม่ตื่น ล้วนถูกเสียงร้องของนางปลุกขึ้นมากันหมด
“เกิดอะไรขึ้น?” หลี่ซื่ออุ้มซานเป่าที่ตกใจตื่นและทำท่าจะร้องไห้ นางกล่าวเป็นเชิงตำหนิหลิวซื่อว่า “ท่านร้องเสียงดังอะไรแต่เช้า? ไม่เห็นหรือว่ายังเช้าอยู่เลย เด็ก ๆ ตกใจกันหมดแล้ว”
ซื่อเป่าที่อยู่ในอ้อมอกของจูซื่อก็เบะปาก ทำท่าจะร้องไห้เช่นกัน
จูซื่อปลอบว่า “ไม่ร้องนะไม่ร้อง พ่ออยู่ที่นี่ ซื่อเป่าของพวกเราว่าง่ายที่สุดแล้ว ไม่ร้องนะ…”
“พี่สะใภ้รอง วันนี้ถึงรอบท่านกลับบ้านเดิมไม่ใช่หรือ เหตุใดไม่รีบเตรียมตัว โวยวายอะไรแต่เช้า?” เมื่อวานนี้หลินซื่อคุยกับจูอู่จนดึกดื่น เมื่อถูกเสียงดังทำให้ตื่นแต่เช้าตรู่จึงค่อนข้างไม่พอใจ
นางอยากนอนนานกว่านี้สักนิด แล้วค่อยต
