ื่นมาช่วยพี่สะใภ้ใหญ่ให้อาหารหมู
หลิ่วซื่อเพิ่งกลับบ้านเดิมไปเมื่อวาน วันนี้เป็นเวรทำอาหารของนาง นางจึงตื่นนอนแล้ว ไม่รู้สึกว่ามีปัญหาตรงไหน
ขณะนั้นนางถือผักกำหนึ่งอยู่ ดูท่าคงเพิ่งเริ่มทำอาหารเช้าในครัว
“มันเทศ มันเทศของข้าหายไป!” หลิวซื่อวางตะกร้าต่อหน้าทุกคน เดิมทีมีมันเทศอยู่เต็มตะกร้า แต่ยามนี้กลับน้อยลงไปหลายหัว
ไม่เพียงเท่านี้ หลิวซื่อยังพูดว่าสิ่งของเล็กน้อยที่นางสะสมไว้เพื่อเอากลับไปให้บ้านเดิมก็หายไปเช่นกัน
“ท่านคงไม่ได้เอาไปวางไว้ที่อื่นแล้วจำผิดเองหรอกนะ?” หลี่ซื่อมองตะกร้าใบนั้น “ท่านลองคิดดี ๆ เมื่อเย็นวานได้หยิบไปวางไว้ที่อื่นหรือไม่?”
“ไม่” หลิวซื่อมั่นใจยิ่งยวด “เมื่อเย็นวานข้าเตรียมทุกอย่างพร้อมสรรพแล้ว เอาทุกอย่างใส่ในตะกร้าและวางไว้ข้าง ๆ ตะกร้า ตั้งใจว่าเช้าวันนี้จะตื่นมาล้างหน้า กินอะไรเล็กน้อยแล้วค่อยออกไป ถ้าไม่เชื่อ พวกเจ้าจะถามเหล่าเอ้อร์ดูก็ได้ ข้าวางไว้แบบนั้นใช่ไหม?”
นางหันกลับไปถามจูเอ้อร์
จูเอ้อร์ตาปรือ ยังไม่ค่อยได้สติ “ข้าไม่รู้…”
“เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร? เจ้ายังดูข้าวางของไว้อยู่เลย” หลิวซื่อร้อนใจ
จูเอ้อร์ค่อนข้างสับสน “ข้าดูเจ้าวางไว้ก็จริง แต่ข้าไม่ได้สังเกตว่าเจ้าวางอะไรไว้บ้าง”
“เจ้า…” หลิวซื่อทั้งโมโหทั้งร้อนใจ “ข้าวางอะไรเอาไว้ เจ้าจะมองไม่เห็นได้อย่างไร? เจ้ามีตาเอาไว้ทำไม เพื่อประดับให้ดูดีเท่านั้นรึ? ข้าคนเป็น ๆ ตัวโตขนาดนี้ ทำงานมาทั้งวั
