บทที่ 333 พวกเจ้าอยากปลูกด้วยกันหรือไม่?
มีเสียงสนทนาระลอกหนึ่งเกิดขึ้น
“จริงหรือ?!”
“มันเทศฤดูหนาว ปลูกหลังช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงหรือ? ในโลกนี้มีเรื่องดี ๆ ขนาดนี้ด้วยหรือ?”
“จูต้าเหนียงเป็นคนใจกว้างเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมข้ารู้สึกอย่างกับฝันไปเลยเล่า?”
“ขนมเปี๊ยะตกลงมาจากฟ้า[1]?”
……
บ้างก็ประหลาดใจ บ้างก็ดีใจ มีทั้งคนที่เชื่อและคนที่สงสัย
เย่อวี๋หรานรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะเชื่อนาง นางก็ไม่ได้รีบร้อนปล่อยให้พวกเขาพูดคุยกัน
รอจนพวกเขาคุยกันจบแล้วก็ถึงตานางบ้าง
จูจยากลับไม่ได้มีความสงสัย เขาคบค้าสมาคมกับคนอยู่ คิดว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะมาพูดคุยโวลอย ๆ
เขาถามขึ้นมาว่า “การเก็บเกี่ยวมันเทศในฤดูหนาวแย่กว่าการเก็บเกี่ยวมันเทศในฤดูใบไม้ผลิมากแค่ไหนหรือ?”
เย่อวี๋หรานไม่แปลกใจที่เขาถาม นางกล่าวว่า “ไม่แน่นอน ถ้าเป็นครอบครัวข้าปลูก ผลผลิตจะลดลงเกือบสามในสิบส่วน แต่กับคนอื่นข้าไม่กล้าประเมิน”
ครั้นนางพูดออกไป การสนทนาก็ค่อย ๆ เงียบลง และพวกเขาก็เริ่มฟังนาง
จูซื่อ จูอู่ หลิ่วซื่อ และหลิวซื่อที่กำลังทำงานเห็นเข้าก็ไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย
ในใจลึก ๆ พวกเขาก็ถึงขนาดรู้สึกภูมิใจอยู่บ้าง ดูสิ นี่คือท่านแม่ของพวกข้า ร้ายกาจยิ่งนัก!
“สามในสิบหรือ?” จูจยาหันกลับไปมองการเก็บเกี่ยวของสกุลจู หนึ่งต้นมีห้าถึงหกหัว มีมากกว่าเก้าสิบต้น แม้จะลดลงสักสามในสิบก็ยังมีห้าถึงหกหัวโดยเฉลี่ยใช่หรือไม่?
ก
