็ดมันเทศมากพอสมควร เมื่อถึงเวลาก็สามารถปลูกได้มากเท่าที่ต้องการ แค่ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ทางการก็เรียบร้อยแล้ว”
เย่อวี๋หรานไม่กล้าพูดออกไปทั้งหมด บอกว่าหากมีประสบการณ์และเมล็ดมันเทศเพียงพอก็สามารถปลูกได้อย่างเต็มที่
ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน มันเทศจัดอยู่ใน ‘ธัญพืช’ ซึ่งเป็นอาหารเสริม หากผู้คนในหมู่บ้านสกุลจูเห็นว่าการเก็บเกี่ยวมันเทศได้ผลลัพธ์ที่ดี พวกเขาจะเลิกปลูกข้าวเปลือกแล้วมาปลูกมันเทศกันแทน แล้วจะเกิดปัญหาหรือไม่?
ในจุดนี้นางก็ได้แจ้งกับเจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสไปแล้ว “มันเทศเป็นเพียงอาหารเสริมของข้าวสาร จะปลูกมันเทศก็ย่อมได้ แต่ไม่สามารถเอามาแทนที่ข้าวได้ ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่าคงเกิดเรื่องขึ้น”
ไม่กี่วันต่อมา เรื่องการเก็บเกี่ยวมันเทศของบ้านจูเหล่าโถวก็แพร่กระจายไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ ที่เชิงเขาไท่ตัง
มาเยี่ยมญาติหรือแวะไปบ้านคนอื่น ก็จะได้ข่าวของคนไปทั่ว
“ตกลงว่ามันเทศนี่มันคืออะไร? ทำให้อิ่มท้องได้จริงหรือ?”
“จริงหรือ? ไม่ได้โกหกใช่หรือไม่?”
“ไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ ต้องเป็นการหลอกคนเป็นแน่”
……
มีทั้งคนที่เชื่อและคนที่ไม่เชื่อ
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ และเย่อวี๋หรานก็หาได้ใส่ใจไม่
นางยุ่งอยู่กับการสั่งให้พวกลูกชายมาขุดห้องใต้ดินตลอดช่วงสองสามวันมานี้ แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่ถูกใช้จนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ร่วง แต่ช่วงนั้นจะต้องเก็บเกี่ยว นางเกรงว่าพวกเขาจะยุ่งเกินไปจึงเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า
ส่
