บทที่ 331 เรื่องน่ายินดี
จูต้าไม่ใคร่จะพอใจนัก ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว
ระยะนี้ไม่รู้ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร แม้ว่าทุกคนจะทำงานร่วมกัน แต่มีหลายครั้งที่เขาไม่เห็นจูเหล่าโถว
พูดไปก็แปลก แรกเริ่มยังเห็นคน แต่ทำไปทำมา… พ่อของเขาหายไปไหน?
ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรไม่เคยขี้เกียจ ทั้งขึ้นชื่อว่าเป็นคน ‘ซื่อสัตย์และมีความสามารถ’ แล้วจูต้าที่ได้รับการชื่นชมมาตลอดว่าเหมือนจูเหล่าโถวมากที่สุดจะพอใจหรือ?
ในขณะที่ข้ากำลังทำงานอย่างยากลำบาก แต่พ่อข้ากลับหนีไปซ่อนตัว?
ไม่ใช่ว่าจูต้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าบางทีจูเหล่าโถวอาจจะแก่เกินไปแล้ว จึงทำงานไม่ไหวและต้องการพักผ่อน
แต่จะไม่มีปัญหาเลยหากว่าอีกฝ่ายบอกกันสักคำ แต่จูเหล่าโถวไม่อธิบายอะไรแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้มาจัดแจงงาน แต่ตัวเองกลับ ‘หายตัว’ ไปเสียอย่างนั้น
จูต้าได้แต่นิ่งงัน “…”
ด้วยเหตุนี้ งานจึงตกมาเป็นหน้าที่ของข้า น้องรอง น้องสี่ และน้องห้าไม่ใช่หรือ?
แรกเริ่มตอนที่จูเหล่าโถวและเย่อวี๋หรานพนันกัน เย่อวี๋หรานก็สั่งงานจูต้า จูอู่ และจูชี กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ แท้จริงแล้วปีนี้จูเหล่าโถวควรรับผิดชอบสั่งงานจูเอ้อร์ จูซาน และจูซื่อ
จูซานเข้าเมืองเช่นนั้นก็แล้วไปเถอะ งานส่วนของอีกฝ่ายนั้นจูต้ายังช่วยอุดช่องว่างไว้ได้
ในฐานะพี่ใหญ่ จูต้ารู้สึกว่าหากตัวเองจะทำงานมากหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่เรื่องที่ตัวจูเหล่าโถวขี้เกียจทำงานนั้นทำให้เขาค่อนข้างรับไม่ได้
“ย
