ืนฝ่ายเจ้า หรือข้างเจ้าสี่กับเจ้าห้าคืออะไรกัน?” จูเหล่าโถวได้ยินน้ำเสียงของจูต้าก็ไม่พอใจขึ้นมา พูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “เรื่องนี้แม่พวกเจ้าเป็นคนรับผิดชอบ เช่นนั้นก็ฟังแม่เจ้าเถอะ”
เย่อวี๋หราน “…”
นั่นเป็นข้อแก้ตัวที่ดีทีเดียว
จูต้า “…”
ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เจ้าเป็นคนรับผิดชอบนี่
จูต้ายอมแพ้อย่างสมบูรณ์แล้ว ทำได้เพียงมองไปยังเย่อวี๋หราน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ท่านแม่ ท่านเป็นคนตัดสินใจเถอะขอรับ”
ถึงอย่างไรท่านแม่ก็ต้องอยู่ฝ่ายน้องสี่และน้องห้าแน่นอน
โธ่…
ยามที่ทุกคนคิดว่าเรื่องนี้ตัดสินเช่นนี้แล้วจึงไม่มีอะไรจะพูดอีก เย่อวี๋หรานก็เปิดปากกล่าวว่า “ที่จริงความกังวลของเจ้าใหญ่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลเสียทีเดียว”
“ท่านแม่!” จูซื่อและจูอู่ตกใจ
“ฟังข้าก่อน” เย่อวี๋หรานอธิบายว่า “ความกังวลของพวกเจ้า ข้าก็เข้าใจดี ก่อนหน้านี้ข้าได้หารือเรื่องนี้กับบ้านเจ้าสี่ ตกลงว่าจะรวบรวมทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้วค่อยแบ่งกันให้เรียบร้อย ต่อมาข้าคิดว่าในความเป็นจริงแล้ว ถ้าคิดอยากจะเก็บไว้ส่วนหนึ่งก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีหนทางเสียทีเดียว”
“ท่านแม่มีวิธีอะไรหรือขอรับ?” จูต้ารีบถาม
“ถึงอย่างไรก็มีมันเทศส่วนหนึ่งที่ต้องเก็บไว้ให้ชาวบ้านใช้ในการเพาะปลูก ไม่สู้เผยแพร่ไปตรง ๆ แล้วให้เจ้าหน้าที่ทางการกับผู้อาวุโสจัดการเรื่องนี้” เย่อวี๋หรานกล่าวต่อไปว่า “สุดท้ายไม่ว่าจะสามารถรักษาไว้ได้หรือไม่ พวกเราก็ไม่ต้อง
