กังวลแล้ว ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ทางการกับผู้อาวุโส รวมถึงคนในหมู่บ้านกังวลเรื่องนี้แทน”
“ช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก!” หลี่ซื่อได้ยินก็ประหลาดใจ “ทำไมข้าคิดไม่ถึงมาก่อนนะ? ท่านแม่ ความคิดของท่านช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ เจ้าค่ะ!”
“ใช่ ท่านแม่ขอรับ พวกเราสามารถให้เจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสช่วยได้ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ล้วนรู้ว่าบ้านพวกเราปลูกมันเทศ ก็วางแผนนำไปให้คนในหมู่บ้านปลูกในปีหน้าเสียเลย” จูซื่อพูดด้วยรอยยิ้ม “ถึงอย่างไรเรื่องนี้ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วก็ต้องไปถึงหูเจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโส เช่นนั้นไม่สู้ให้พวกเขามาช่วยเหลือสักหน่อย เช่นนี้พวกเราก็ประหยัดแรงไปได้แล้ว”
“เช่นนั้นพวกเราต้องเก็บไว้เท่าไหร่หรือ?” จูอู่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาถาม “ปีหน้าตกลงแล้วจะมีคนมาปลูกกับพวกเรามากแค่ไหน ความจริงพวกเราก็ไม่รู้ว่าจะมีคนปลูกเท่าไหร่ จึงไม่รู้ว่าจะต้องเก็บไว้มากแค่ไหน”
“ไม่ว่าจะเก็บไว้เท่าไหร่ ทุกบ้านก็ล้วนได้มันเทศไปเพาะพันธุ์ไม่กี่ต้น ไม่สามารถเก็บไว้มากเกินไปได้” เย่อวี๋หรานไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก นางกล่าวว่า “ตามพื้นที่เพาะปลูกของบ้านพวกเราในปีนี้ เมื่อถึงครานั้นก็ให้พวกเจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสเปิดรับสมัคร โดยแต่ละครอบครัวจะได้จองที่ดินครึ่งหมู่ถึงหนึ่งหมู่เพื่อปลูกมันเทศกับพวกเรา”
“ในหมู่บ้านพวกเรามีอยู่หลายครอบครัว คิดออกมาทั้งหมดเช่นนี้ก็รู้แล้วว่าต้องปลูกกี่หมู่”
“และไม่ใช่ว่าจะ
