บทที่ 330 ยืมเสบียง
เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันได้เก็บเกี่ยวมันเทศ คนที่ต้องการจะยืมเสบียงของครอบครัวก็ทยอยเข้ามาหาก่อนเสียแล้ว
นอกจากหลิวซื่อแล้ว หลี่ซื่อและหลิ่วซื่อก็มาหานางทีละคน
แต่เมื่อเทียบกับหลี่ซื่อที่ช่างพูดช่างเจรจา หลิ่วซื่อแสดงออกได้เก้งก้างมากนัก อึก ๆ อัก ๆ อยู่เป็นนานก็ยังพูดไม่ออกว่าเป็นเรื่องราวใดกันแน่
สุดท้ายเย่อวี๋หรานเป็นฝ่ายโมโห จึงถามไปตรง ๆ ว่า “มายืมเสบียงใช่ไหม?”
“เจ้าค่ะ!” หลิ่วซื่อตอบรับเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตา
เย่อวี๋หรานเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งโมโห
ไม่ได้ทำเรื่องที่ไม่อาจพบผู้คนได้เสียหน่อย ต้องเป็นขนาดนี้เลยหรือ?
เห็นตนเป็นแม่เสือเฒ่า จะกินอีกฝ่ายลงท้องหรืออย่างไร?
“เรื่องนี้ค่อยเจรจากันทีหลัง ยืมเสบียงได้ แต่ยืมได้เพียงหน่อยเดียวเท่านั้น ส่วนที่เหลือยังต้องเก็บเอาไว้สำหรับเพาะปลูกปีหน้า” เย่อวี๋หรานค่อนข้างตรงไปตรงมา ไม่ได้อ้อมค้อมมากนัก กลัวว่าอีกฝ่ายจะฟังไม่เข้าใจ นางจึงกล่าวว่า “ถ้าบ้านเจ้าอยากปลูกด้วยกันในปีหน้าก็ยืมให้น้อยหน่อย อดทนจนถึงปีหน้า บ้านพวกเจ้าอยากกินเท่าไหร่ก็ปลูกกันเอง ไม่มีใครห้าม”
หลิ่วซื่อสัมผัสได้ว่าแม่สามีโมโห แต่กลับไม่เข้าใจว่าเหตุใดแม่สามีจึงมีโทสะ นางได้แต่ขานรับอย่างทื่อ ๆ เสร็จแล้วก็จากไปไวราวกับวิ่งหนี
นางคิดว่าสาเหตุที่แม่สามีมีโทสะคงเป็นเพราะนาง ‘ยืมเสบียง’
เย่อวี๋หราน “…”
ถ้าเจ้ามีความมั่นใจสักหน่อย กล่าวออกมาอย่างชัด
