รอถึงช่วงเก็บเกี่ยว พ่อแม่ข้าจะต้องคืนให้แน่นอนเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าก็อยากพูดเรื่องนี้ แต่พอคิดถึงว่าในเรือนมีเสบียงอยู่ไม่มาก กลัวว่าจะมีไม่พอถึงช่วงเก็บเกี่ยวจึงไม่ได้พูดขึ้นมา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ตอนนี้พวกเรากำลังจะเก็บเกี่ยวมันเทศกันแล้ว ข้าจึงคิดว่า…”
หลิวซื่อมองเย่อวี๋หรานอย่างอ้อนวอน กลัวว่าแม่สามีจะไม่ตกลง
“สกุลจูมีสะใภ้หลายคน เจ้ามาขอแล้ว คนอื่น ๆ จะต้องขอด้วยแน่นอน เจ้าคิดว่าข้าควรให้เจ้าเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม?” เย่อวี๋หรานไม่ทันคิดถึงเรื่อง ‘ยืมเสบียง’ แต่เมื่อหลิวซื่อเอ่ยปากขอเช่นนี้แล้ว นางครุ่นคิดเล็กน้อยก็ไม่ประหลาดใจเท่าใดนัก
ปีที่แล้วหลังจากนางย้อนยุคกลับมา สกุลจูก็ข้นแค้นจนต้องกินโจ๊ก ถ้าไม่ใช่เพราะนางไปขุดมันเทศป่าได้จากบนเขา หลังจากนั้นก็ไม่ทราบว่าจะเป็นอย่างไรแล้ว
หลังจากนั้นก็เคยเกิดเรื่องที่บรรดาลูกสะใภ้แอบขโมยมันเทศลับหลังนางมาแล้ว
แต่ด้วยเหตุผลต่าง ๆ นางจึงไม่ได้สืบสาวจนถึงที่สุดเท่านั้น
“เอ่อ…” หลิวซื่อตอบเสียงอ่อน “ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ”
นางจะกล้าคิดแทนแม่สามีได้อย่างไร ปีที่แล้ว ‘ขโมย’ ไปรอบหนึ่งแล้ว แต่นั่นก็เป็นเพราะความจำเป็น หลังจากนั้นแม่สามียังกดดันพวกนางด้วยวิธีการต่าง ๆ นานา ให้นำของที่ขโมยไปบ้านเดิมกลับคืนมา
ปีนี้นางไม่กล้าบุ่มบ่าม เพราะมีสายตาหลายคู่จับจ้อง มีหลายคนต้องการจะจับจุดอ่อนของนาง ถ้านางถูกจับได้คงมีจุดจบที่น่าอนาถกว่าเดิม
“รอให้เก็บเกี่
