่ปีนี้ไม่เหมือนกัน เมื่อขายสูตรทำชาดได้เงินมาก้อนใหญ่ แม้ว่าหลังจากนั้นจะสร้างเรือนหลังใหม่ แต่เสบียงอาหารแห้งที่ซื้อมาก็ยังเหลืออยู่บ้าง
กอปรกับหลี่ซื่อมักจะพาจูปาเม่ยไปขายน้ำพริกและสร้อยข้อมือที่ตลาดนัดอยู่ทุกเดือน สามารถหารายได้มาจุนเจือครอบครัวได้ไม่มากก็น้อย
อีกอย่าง นางก็คิดเอาไว้แล้ว ทราบว่ามันเทศจะสามารถเริ่มเก็บเกี่ยวได้เวลาใด ไม่กังวลว่าจะมีเสบียงไม่พอถึงช่วงเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ดังนั้นจึงไม่ได้ลดมาตรฐานอาหารการกินของครอบครัว
“ตกลง รอพวกจูต้ากลับมาแล้ว พวกเจ้าก็หารือกันสักหน่อยว่าจะเก็บเกี่ยวมันเทศกันตอนไหน” เย่อวี๋หรานนิ่งคิดไปสักพักจึงกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเก็บเกี่ยวได้มากหรือน้อย พวกเจ้าต้องปิดปากให้สนิท อย่าเอาไปพูดส่งเดชข้างนอก”
ทุกคนขานรับทันที
ทว่าหลังจากทุกคนแยกย้ายไปแล้ว หลิวซื่อก็แอบวกกลับมา ท่าทางลังเลเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง
“มีเรื่องอะไร?” เย่อวี๋หรานเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็ทราบว่ามีเรื่องจะพูด
แต่ไม่รู้ว่าเวลานี้ สะใภ้ผู้นี้จะมีเรื่องอะไรได้
“ท่านแม่ ข้าขอปรึกษาเรื่องหนึ่งกับท่านได้ไหมเจ้าคะ?” หลิวซื่อถามอย่างระมัดระวังยิ่งนัก นางกล่าวว่า “ตอนนี้ยังห่างจากช่วงเก็บเกี่ยวพอสมควร บ้านเดิมข้าเริ่มจะประทังไม่อยู่แล้ว ข้าคิดว่า…สามารถแบ่งมันเทศให้บ้านเดิมข้าได้ไหมเจ้าคะ?”
“บ้านเดิมของเจ้า?”
หลิวซื่อรีบสำทับทันทีว่า “ท่านแม่ ท่านสบายใจได้ ตอนนี้แบ่งมันเทศไปให้
