บทที่ 328 หมูของครอบครัวนางเลี้ยงได้ดีกว่า
“สกุลจูเป็นครอบครัวบัณฑิตชาวนา ไม่ใช่คนค้าขาย” เย่อวี๋หรานมองตาอีกฝ่ายพลางกล่าวว่า “ดังนั้นไม่ว่าใครต้องการจะทำการค้ากับท่าน ท่านจะต้องยืนยันเรื่องนี้ให้ข้า เขียนออกมาเป็นลายลักษณ์อักษรให้ชัดเจน ข้ายอมรับผลตอบแทนเพียงเล็กน้อย ยกผลประโยชน์ให้พวกเขา แต่ไม่อาจยอมให้สกุลจูได้ชื่อว่าทำการค้าขายเด็ดขาด”
“เรื่องนี้จูต้าเหนียงวางใจได้ พวกเราก็เขียนสัญญาเช่นกัน ข้าไม่มีทางทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนั้นแน่นอน” ช่างไม้ไฉรับคำ
เขาย่อมทราบเรื่องที่จูต้าเหนียงส่งลูกชายไปเรียนหนังสือ บัณฑิตถือสาเรื่องชื่อเสียงที่สุดแล้ว
เขาย่อมหวังให้ทางฝ่ายจูต้าเหนียงมีคนร่ำเรียนจนมีชื่อเสียง เช่นนี้เขาก็คงจะได้รับอานิสงส์บ้าง
นับแต่โบราณ คนเป็นช่างล้วนมีฐานะทางสังคมที่ต่ำต้อย ดีกว่าพ่อค้าหน่อยเดียวเท่านั้น แต่ถ้าในบรรดาสหายที่เขาคบหามีบัณฑิตสักคน เวลาเขาอยู่ต่อหน้าคนอื่นก็จะมีหน้ามีตาขึ้นมาบ้าง
โดยเฉพาะเวลารับงาน คนอื่นก็จะไว้วางใจเขามากขึ้น มอบหมายงานดี ๆ ให้เขาทำ
หลังเจรจากันเสร็จแล้ว พวกเขายังเชิญเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสในหมู่บ้านมาเป็นประจักษ์พยานในการเขียนสัญญา เพื่อรับประกันผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย
ช่างไม้ไฉรู้สึกว่าเขาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากเย่อวี๋หราน หนึ่งในนั้นก็คือการเขียนสัญญา
ไม่มีสิ่งใดจะชัดเจนปลอดภัยไปกว่าการเขียนเอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอีกแล้ว
หากมีข้อขัด