บทที่ 327 แม่สามีป่วยแล้ว
เย่อวี๋หรานป่วยแล้วจริง ๆ
นางไม่คิดว่าตนเองจะล้มป่วย ย้อนยุคมานานแล้ว แม้สุขภาพเจ้าของร่างเดิมจะไม่ได้ดีมาก แต่ก็เป็นเพราะไม่ได้กินอิ่มและสวมใส่เสื้อผ้าที่เหมาะสม จิตใจคร่ำเคร่งตลอดเวลา ไม่มีโอกาสได้ผ่อนคลายเลยสักครั้ง
เมื่อได้ผ่อนคลายลงบ้าง คิดไม่ถึงว่าจะล้มป่วยเอาเสียได้
แม้จะไม่ใช่โรคร้ายแรง แต่ก็รู้สึกไม่สบายตัวอย่างชัดเจน หมอชาวบ้านมาตรวจถึงเรือนและเขียนใบสั่งยาให้ บอกให้นางต้มดื่มอย่างค่อยเป็นค่อยไป
“เป็นอาการเจ็บป่วยที่สั่งสมมานาน ขจัดรากไม่ได้ ต้องใช้เวลาค่อย ๆ บำรุง” หมอชาวบ้านกล่าวต่อไปว่า “จูต้าเหนียง ตอนนี้ลูกชายท่านก็โตแล้ว หลานชายก็มีแล้วด้วย ไม่มีอะไรก็ปล่อยวางให้มาก พักผ่อนให้มาก บำรุงร่างกายดี ๆ จิตใจก็จะปลอดโปร่ง คนก็ไม่เป็นไรแล้ว”
ส่วนยานั้นไม่ต้องเสียเงินซื้อ ประการสำคัญคือต้องกินอาหารดี ๆ พักผ่อนให้เพียงพอ และหยุดคิดมาก
“ได้ ต่อไปข้าจะคิดให้น้อยลงสักหน่อย” ถึงจะตอบรับไปอย่างนั้น แต่เย่อวี๋หรานก็ทราบว่าด้วยสภาพปัจจุบันของสกุลจู นางไม่อาจไม่คิดมากได้
เว้นเสียแต่ความเป็นอยู่ของครอบครัวจะดีขึ้น สามารถอาศัยอยู่ในเรือนหลังใหญ่ มีกำลังซื้อบริวารข้ารับใช้ แบบนั้นก็คงจะปล่อยวางได้แล้วกระมัง?
เมื่อคนเราล้มป่วยก็ไม่อยากขยับตัวเป็นที่สุด เย่อวี๋หรานเพียงถามเรื่องราวทั้งนอกและในเรือนวันละครั้ง จากนั้นก็คร้านจะสนใจแล้ว
ดีหรือไม่ดี ผ่านไปสักหลายวันก็
