้นมาจากเตียง
พักมาหลายวัน กระดูกทั่วร่างก็เฉื่อยชาไปหมดแล้ว
“พี่สามเป็นยาแก้โรคได้ชะงัดนักจริง ๆ ด้วย” หลี่ซื่อเห็นนางแล้วก็ยิ้มเริงร่า “พอพี่สามกลับมา สุขภาพท่านแม่ก็ดีขึ้นทันตาเห็น ท่านแม่ ท่านจะลำเอียงรักแต่พี่สามไม่ได้นะ ท่านยังมีลูกชายอีกหลายคนนะเจ้าคะ”
“เจ้านี่ช่างฉอเลาะจริง ๆ ซานเป่ากับซื่อเป่ายังไม่ตื่นกระมัง? เช้าขนาดนี้พากลับห้องไปแล้วหรือ?” ตอนที่จูซานจากไปนั้นฟ้ายังไม่สาง เย่อวี๋หรานจึงเดาว่าซานเป่าและซื่อเป่าน่าจะยังอยู่ที่ห้องของจูซาน
“ยังเจ้าค่ะ ข้าให้เหล่าซื่อไปนอนที่นั่นเป็นการตัดปัญหา”
“ประเดี๋ยวเจ้าบอกเมียเจ้ารองด้วยว่าตอนกลางวันให้เก็บอาหารไว้ให้ข้าด้วย สาย ๆ ข้าจะไปหาช่างไม้ไฉ” เย่อวี๋หรานกล่าว “ให้เจ้าสี่ไปกับข้า”
“เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว ข้าจะบอกพี่สะใภ้รองกับสามีของข้าให้” หลี่ซื่อปลีกตัวไปทำตามคำสั่งทันที
เย่อวี๋หรานขยับหมุนคอและบริหารแขนในลานเรือนและเคลื่อนไหวร่างกายเล็กน้อย
เมื่อกินมื้อเช้าเสร็จ เย่อวี๋หรานก็พาจูซื่อออกเดินทาง
“ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือ?” เมื่อไปถึงเรือนช่างไม้ไฉ ได้ยินว่าเป็นเรื่องราวใดแล้ว เย่อวี๋หรานก็รู้สึกประหลาดใจมาก นางกล่าวว่า “เรื่องของช่างไม้แบบพวกท่าน ข้าไม่เข้าใจหรอก ท่านจัดการไปตามที่เห็นสมควรเถอะ ข้าทำการค้าร่วมกับท่านก็ต้องเชื่อใจท่านอยู่แล้ว ท่านบอกว่าเรื่องนี้ดำเนินการอย่างไรก็ทำตามนั้น แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่งที่ข้าจำเป็นต้องบอก
