เชยไม่หยุดว่า “โอ้! อร่อยเกินไปแล้ว!”
คนอื่น ๆ พอได้ยินก็ร่ำร้อง “โก่วหวา ให้ข้าเลียด้วย”
“ใช่แล้ว โก่วหวา ให้ข้าเลียด้วยสิ”
“ข้าก็อยากเลีย”
……
เด็กน้อยทั้งกลุ่มยื่นมือยื่นไม้เข้ามาแย่งปูในมือจูโก่วหวา อยากจะเลียด้วยสักคำ
ในกลุ่มนั้นมีคนที่แขนยาวหน่อยแย่งไปได้ เอาเข้าปากกินไปคำโต
ปูตัวนั้นมีขนาดใหญ่เท่าไหร่เชียว กินไปคำโตขนาดนั้นก็เหลือแค่เศษเนื้อ
พวกจูโก่วหวาอึ้งงัน “จูโก่วหยวน เจ้าโง่ เจ้ากินคนเดียวเลยเรอะ?!”
“เอาปูของข้าคืนมานะ!”
“ข้ายังไม่ได้กินเลย จูโก่วหยวน เจ้าทำเกินไปแล้ว!”
……
คนอื่น ๆ พลันโถมเข้าหาจูโก่วหยวน กดเขาไว้บนพื้นดินยื้อแย่งปู
คนที่มือเท้าเร็วกว่าแย่งไปได้ก่อน จากนั้นยัดเข้าปากตัวเอง ชิมรสเนื้อปูที่มีอยู่น้อยนิด
สมัยก่อน ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าก็เคยทำแบบนี้เหมือนกัน แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ตอนนี้พอมาได้เห็นฉากนี้กลับบังเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
ตอนนี้พวกเขายังเล็ก ยังแยกแยะได้ไม่ชัดเจน แต่รอจนพวกเขาโตกว่านี้ก็จะเข้าใจว่าความรู้สึกแบบนั้นก็คือ พวกเขาไม่ใช่คนบนเส้นทางเดียวกัน
“ไม่ต้องแย่งกัน ตรงนี้ก็มีอีกไม่ใช่หรือ? ข้าจะแกะให้พวกเจ้า” ต้าเป่าตระหนักได้ว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ จึงแยกคนทั้งกลุ่มออกจากกัน ขู่ว่าถ้าใครไม่เชื่อฟังก็จะไม่แกะปูให้
ครั้นจูโก่วหวาได้ยินว่าถ้ายังดื้ออยู่จะไม่ได้กินปูก็รีบปล่อยมือทันที และลุกขึ้นมายืนอย่างเรียบร้อย
“จูโก่วหยวนไม่ต้องกิน เมื่อค
