บทที่ 322 หลินซื่อเปลี่ยนไป
แม่ม่ายฉินมองเขา ท่าทางเหมือนจะบอกว่า ‘สมแล้วที่เป็นลูกข้า’ นางกล่าวว่า “ข้าไม่กล้ารับประกัน แต่ยังไม่ลองทำแล้วจะรู้ได้อย่างไร?”
เพียงนึกถึงเรือนหลังใหม่ของสกุลจู ไม่เพียงแต่แม่ม่ายฉินเท่านั้นที่จิตใจร้อนเร่า กระทั่งลูกชายสองคนของนางก็พลอยตาร้อนตามไปด้วย
ไม่ได้คิดจะครอบครองทั้งหลัง แต่ถ้าแม่ม่ายฉินมัดใจจูเหล่าโถวได้สำเร็จ เรือนใหม่หลังนั้นจะขอแบ่งมาสักห้องสองห้องไม่ได้เชียวหรือ?
เย่อวี๋หรานไม่ได้รู้เลยว่าเรือนหลังใหม่เพิ่งจะสร้างเสร็จ ยังไม่ทันได้ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยซ้ำก็ถูกคนหมายตาเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นนางคงจะกลอกตาแล้วเตะมูลสุนัขส่งไปให้แน่นอน
ข้าสร้างเรือนมาอย่างยากลำบาก เมียน้อยอย่างเจ้าไม่ถูกตบก็บุญแล้ว ยังมีหน้ามาแย่งเรือนกับข้า ยางอายน่ะมีไหม?
ตอนกลับจากทุ่งนานางยังแวะที่เรือนของเจ้าหน้าที่ ฟังเขาเล่าเรื่องราวที่หมู่บ้านสกุลหลี่ว์
ครั้นฟังจนเข้าใจแล้ว เย่อวี๋หรานก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งอีก
ถึงอย่างไรนางก็ช่วยออกความคิดให้หลินซื่อแล้ว มอบ ‘ทางรอด’ ให้หลินต้าเม่ยกับลูกสาว แต่จะสามารถ ‘ใช้ชีวิต’ ต่อไปได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกนางแล้ว
สถานการณ์ของพวกนางดีกว่าหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยที่เกือบถูกแม่เฒ่าหลินจับไปขายมากแล้ว ต่อให้มารดาของต้าซุ่นจะทำเกินไปเพียงใดก็ยังไม่ถึงขั้นขายหลานสาวของตัวเอง
“ท่านแม่” เมื่อหลินซื่อเห็นนางกลับมาก็เข้ามารับหน้าอย่า
