าไม่เอากลับไปกินที่เรือนเล่า?” ต้าเป่าย่อมทราบว่าปูสามารถกินได้ หลังจากเข้าฤดูใบไม้ผลิมาได้ไม่นาน ย่าของพวกเขาก็พาไปจับกลับมาหลายรอบแล้ว
แต่ตอนนี้เข้าฤดูร้อน ล่วงเลยช่วงเวลากินปูมาแล้ว ต่อให้จับมาได้ก็มีเนื้ออยู่ไม่เท่าไหร่
จูโก่วหวาเกาศีรษะแกรก ๆ กล่าวอย่างขัดเขินอยู่บ้าง “ทำไม่เป็นนี่นา แม่ข้าบอกว่า จูต้าเหนียงว่าไว้ เจ้านี่เป็นของดี แต่ต้องทำให้สุกเสียก่อน ทั้งยังมีส่วนที่กินไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอาจท้องร่วงหรือถึงขั้นไม่สบายได้…”
จากนั้นก็ยกตัวอย่างมาเล่าให้ฟังว่าคราวก่อนมีคนไม่เชื่อ ลองจับกลับมากิน ปรากฏว่าทั้งท้องร่วงและอาเจียน อาการหนักเลยทีเดียว ภายหลังต้องไปหาหมอชาวบ้านในหมู่บ้านเพื่อรับยามากิน อาการจึงค่อยดีขึ้น
“เจ้านี่มีฤทธิ์เย็น คนร่างกายอ่อนแอไม่อาจกินส่งเดช” ต้าเป่าบอก “คนผู้นั้นถ้าไม่ใช่ไปกินของสกปรกเข้าก็คงไม่ได้ทำให้สุกก่อน ร่างกายก็อ่อนแอถึงได้เป็นแบบนั้น คนทั่วไปไม่เป็นอะไรหรอก พวกเจ้าจับมาได้กี่ตัว? เดี๋ยวข้าจะสอนวิธีทำให้ พวกเรามาต้มปูกินกันเถอะ”
“จริงรึ?!” จูโก่วหวาลิงโลดยินดี รีบเรียกหาสหายตัวน้อยคนอื่น ๆ ทันที
ทุกคนได้ยินแล้วก็ดีใจยิ่งนัก
ลำธารไม่ได้กว้างใหญ่มากนัก พวกเขาเวียนมางมหากันครึ่งค่อนวันแล้วก็จับได้ไม่เยอะเท่าไหร่
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ จับมาได้ห้าหกตัว ทุกคนก็ดีใจมากแล้ว
ต้าเป่าพาพวกเด็กคนอื่น ๆ ไปขโมยหม้อใบเล็กมาจากเรือนใครสักคน เก็บก้อนหินและไม้ฟืน เ
