่อไป
เนื่องจากซานเป่าและซื่อเป่าต้องนอนกลางวัน ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าที่ยากนักกว่าจะได้กลับมาสักครั้งจึงพาจูชีเข้าไปเดินเล่นในหมู่บ้าน
ในช่วงเวลานี้ พวกผู้ใหญ่ยุ่งอยู่กับงานในทุ่งนา พวกเด็ก ๆ จึงไม่มีใครมาคอยกำกับชั่วคราว แต่ละคนจึงราวกับปลากระดี่ได้น้ำ วิ่งเล่นกันอย่างสุดเหวี่ยง
พวกเด็กน้อยบางคนยังสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย บางคนถอดเสื้อเปลือยเท้าวิ่งเล่นไปทั่ว
ในบรรดาเด็กน้อยเหล่านั้นมีจูโก่วหวาที่เป็นต้นเหตุให้จูชีสมองกระทบกระเทือนในอดีต พอจูโก่วหวาเห็นต้าเป่า เอ้อร์เป่า และจูชีก็โบกมือมาให้ ลืมความแค้นเก่าก่อนไปเป็นปลิดทิ้ง “นี่ ทางนี้ ต้าเป่า เอ้อร์เป่า เร็วเข้า พวกข้าอยู่ทางนี้…”
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่?” ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าจูงมือจูชีเดินเข้ามาหา
เมื่อเทียบกับเด็กน้อยที่เล่นซนเหล่านั้น เสื้อผ้าบนร่างพวกเขาสามคนยังอยู่ครบ แม้จะเป็นเสื้อผ้าชุดเก่าที่ผ่านการเย็บแก้ไขมาแล้ว แต่เสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวยังสวมใส่เรียบร้อย แม้แต่รองเท้าถุงเท้าก็ไม่มีข้างไหนหายไป เป็นการแต่งกายของบัณฑิตโดยแท้
“พวกข้ากำลังงมเจ้าอัปลักษณ์ รู้จักเจ้าอัปลักษณ์ใช่ไหม? จูต้าเหนียงบอกว่าเจ้านี่กินได้ ถ้าจับได้สิบตัวเอาไปแลกไข่ไก่ได้ตั้งหนึ่งฟองแน่ะ…” จูโก่วหวาบอกพวกเขาอย่างกระตือรือร้นว่าไข่ไก่หนึ่งฟองสามารถนำไปแลกเต้าหู้และลูกชิ้นกากเต้าหู้ได้จำนวนเท่าไหร่ มีค่างวดยิ่งนัก
“ในเมื่อเจ้าอัปลักษณ์กินได้ ทำไมพวกเจ้
