บทที่ 320 หลินซื่อผู้ตกอยู่ในห้วงวิกฤต
“เป็นความคิดของเจ้าหรือความคิดของแม่ข้า?” จูอู่ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าหลินซื่อที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อจะแต่งให้เขาจะมีความกล้าหาญไปโน้มน้าวให้หลินต้าเม่ยเลี้ยงลูกตามลำพัง
ถ้านางมีจิตใจเช่นนี้ ตอนแรกก็คงไม่แต่งให้เขาแล้ว
“ท่านแม่…” หลินซื่อไม่กล้าโกหกเขา
จูอู่ถามว่า “เจ้าคงไม่ได้บอกหลินต้าเม่ยว่านี่เป็นความคิดของท่านแม่กระมัง?”
หลินซื่อส่ายศีรษะ “ข้าจะกล้าพูดได้อย่างไร ตอนนี้พี่สาวข้าเกลียดท่านแม่ออกอย่างนั้น ข้าไม่กล้าพูดถึงแม้แต่คำเดียว”
จูอู่ได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจ “นางกล้าเกลียดแม่ข้า? นางไม่รู้หรือว่าเพื่อนางแล้ว ท่านแม่ต้องใช้สายสัมพันธ์ไปตั้งเท่าไหร่? คิดจริง ๆ หรือว่าตอนแรกที่นางบอกว่าจะแต่งให้หลี่ว์มู่ก็สามารถแต่งให้หลี่ว์มู่ได้ นั่นเป็นเพราะคนเขาเห็นแก่หน้าท่านแม่ต่างหาก พวกเราสองคนถูกขังอยู่ที่หมู่บ้านสกุลหลี่ว์ก็เพราะเหตุนี้ เกือบจะได้ไปเข้าเฝ้าพญายมมาแล้วด้วย”
เขาคาดคั้นถามหลินซื่อว่าตอนนั้นที่พวกเขาถูกขังเอาไว้ หลินต้าเม่ยทำอะไรไปบ้าง?
นางเป็นถึงน้องสาวร่วมสายเลือดของหลินต้าเม่ย แล้วหลินต้าเม่ยทำอะไรบ้างไหม?
พอเริ่มมีโทสะ น้ำเสียงก็ดังกว่าเดิม ห้องใกล้เคียงกันล้วนได้ยินเสียง
หลี่ซื่อบอกให้จูซื่อเงียบเสียง จากนั้นนางก็เอาหน้าแนบผนังเรือนเพื่อแอบฟัง
จูซื่อหมดคำจะพูด “…นิสัยชอบสนใจเรื่องชาวบ้านของเจ้า เพลา ๆ ได้แล้วกระมัง?”
“ชู่ว” หลี่ซื่อ
